Het Urkerland

Steeds meer Urkers reiken vluchteling de hand

Ruim honderd Urkers betekenen iets in het leven van vluchtelingen uit het asielzoekerscentrum in Luttelgeest. De één als chauffeur, de ander als bezoeker en een derde verricht kinderwerk. ,,Er is zoveel te doen’’, zegt Dicky Meun, één van de vrijwilligers. Zij hoopt dat met de inzet van nog meer Urkers een droom in vervulling kan gaan: House of Joy, een plek voor vluchtelingen, waar ontmoeting en bemoediging centraal staan.


Vluchtelingen mogen niet werken, geen inburgeringscursus volgen en raken door hun soms uitzichtloze situatie vaak depressief. Ze rijgen de dagen aaneen, wachten, wachten, wachten. Een bezoek van een buitenstaander is in zo’n situatie meer dan welkom. Ook Jenny Hakvoort en Margreet Post ondervonden dat. Zij raakten via de Ichthusgemeente geïnteresseerd in het leven van de asielzoekers en werden gevraagd om vrijwilligerswerk te gaan doen. Voordat ze daar een antwoord op wilden geven, besloten ze eerst eens een kijkje te nemen in Luttelgeest. ,,Tja, doe je dat, dan is er geen weg meer terug. We werden met open armen ontvangen en allerlei lekkere hapjes verschenen op tafel. Wat een gastvrijheid.’’


Vrouwenochtend

Jenny en Margreet hakten de knoop door: zij gingen van start met een vrouwenochtend op Urk. De vluchtelingen worden uit Luttelgeest opgehaald, brengen een morgen door op Urk en gaan aan het eind van de ochtend weer terug. ,,Het is verboden om op het terrein van het asielzoekerscentrum iets met religie te doen, vandaar dat de vrouwen naar Urk komen. Tijdens zo’n ochtend is er Bijbellezing en doen we activiteiten. Wandelen over de haven en langs de vuurtoren vinden ze bijvoorbeeld geweldig. Ze komen echt graag op Urk. We zien ze genieten.’’


Vrijwilligers

Alleen al op zo’n ochtend zijn dertig vrijwilligers nodig. Vooral het vervoer vraagt om mankracht. Dat geldt ook voor de internationale diensten op Urk, waar De Bron en Ichthusgemeente aan meedoen. De asielzoekers worden met auto’s opgehaald uit Luttelgeest en wonen een dienst bij, die door verschillende tolken wordt vertaald. ,,De mensen worden op taal ingedeeld, zodat iedere tolk zijn eigen groep mensen heeft voor wie hij vertaalt. De kerkleden regelen alles zelf, dus ook het vervoer. Het is nogal een karwei, maar het zijn wel altijd mooie diensten met bijzondere ontmoetingen. We hopen dat meerdere kerken op Urk bereid zijn om hieraan mee te werken’’, zegt Dicky Meun. 


Open

Andere Urkers doen meidenwerk, voetballen met jongeren of gaan wekelijks op bezoek bij de gezinnen. ,,We merken dat steeds meer Urkers openstaan voor deze mensen. Voorheen dachten we met elkaar dat er veel onwil bij vluchtelingen zat, dat ze lui waren, dat ze alleen maar om economische redenen naar Nederland waren gekomen, maar we komen er steeds meer achter dat ze een verhaal hebben.’’ Stichting Gave organiseerde verschillende wandelingen, waarbij Urkers gingen kuieren met een vluchteling en er bijzondere gesprekken op gang kwamen. Dicky Meun: ,,We denken dat deze wandelingen, de zogenaamde Talk to Walk, bij de bewustwording geholpen hebben.’’



House of Joy

Stichting Gave heeft het plan opgevat om op een boerderij aan de Oosterringweg in Luttelgeest het House of Joy te starten. Jannine van Schothorst zit vanuit Urk in de projectgroep, die de voorbereidingen treft om het huis te realiseren. Het moet een onderkomen worden, op loopafstand van het asielzoekerscentrum, waar vluchtelingen terecht kunnen voor activiteiten, een bekkien of een goed gesprek. Om dit te kunnen realiseren zijn niet alleen vrijwilligers nodig, maar er is ook een bedrag van vijfentwintigduizend euro mee gemoeid. In de jaren daarna kost het inloopcentrum zo’n vijf- tot zesduizend euro per jaar. ,,Ook op Urk zoeken we naar sponsormogelijkheden. We benaderen kerken, particulieren en bedrijven. Ieder beetje helpt en iedere vrijwilliger kan op wat voor manier dan ook iets betekenen.’’