Mar-Lisa Ras. Woont samen met man Mathayo, zoon Leiyan en dochter Malliya op de Maasai savanne in Tanzania. Betaalde ooit vier koeien om Nanginyi naar school te sturen en is nu de drijvende kracht achter Stichting Nanginyi. (mras2727@gmail.com)
Mar-Lisa Ras. Woont samen met man Mathayo, zoon Leiyan en dochter Malliya op de Maasai savanne in Tanzania. Betaalde ooit vier koeien om Nanginyi naar school te sturen en is nu de drijvende kracht achter Stichting Nanginyi. (mras2727@gmail.com)

Vrouwentaal: De kleuterschool

Algemeen

Het is al weken een chaos bij ons. Op 8 januari zijn alle scholen weer open gegaan en met 63 kinderen op vijf verschillende scholen was het een grote klus om te zorgen dat iedereen alles had. Drie kinderen gingen naar de kostschool, wat ook een hele onderneming was. Er is elk jaar gedoe met schriften, ondanks dat je van tevoren precies vraagt wat ze nodig hebben. Het duurt dus minimaal twee weken voordat alles een beetje soepel loopt. Dit jaar was ook een beetje extra speciaal, want Malliya is begonnen op de kleuterschool.

De school van Malliya heet Mwalimu Anna (wat letterlijk juf Anna betekent) en is opgericht door, je raadt het al, juf Anna. Juf Anna was vroeger de juffrouw van Mathayo op de overheidsschool. Later is ze haar eigen privé-school begonnen en heeft deze naar zichzelf genoemd. Het fijne van Mwalimu Anna is dat ze de kleuterschool apart hebben van de basisschool en een fatsoenlijk menu qua eten hebben. De baby-class van Malliya begint elke dag om 8.40 uur en duurt tot 14.30 uur. De kinderen lunchen op school en doen daarna een dutje. Je kunt je kind echter ook eerder brengen en ophalen tot 16.00 uur.
Meteen de eerste dag kunnen we al niet om half drie op school zijn om haar op te halen, omdat we een meisje naar haar middelbare school brengen in een ander dorp. Terwijl we ons uiterste best doen om er zo snel mogelijk te zijn, sms ik de juffrouw dat het waarschijnlijk drie uur wordt. Eenmaal aangekomen in de school is Malliya al wakker, maar ze begint te huilen als we haar mee willen nemen. Er zijn nog heel wat kinderen in de klas en Malliya wil ook op school blijven. Als ik vraag wat ze heeft gedaan op school is het antwoord boos: ‘niks’. Gelukkig komt ze vanzelf weer bij en hoor ik af en toe wat dingen. Dat het kleine jongetje Julias moest huilen om zijn moeder bijvoorbeeld.

‘Heb je liedjes gezongen op school?’, vraag ik Malliya na de tweede dag. Ze zet head, shoulders, knees and toes in. Als ik probeer mee te zingen, verbetert ze me. ‘Nee, de juf zegt: headi, shoulders, knees and toes.’ In Tanzania plakken ze vaak een i achter bepaalde Engelse woorden en op alle Engelse privéscholen hoor je het Tanzaniaans Engels terug. Ook grammaticaal klopt het soms helaas niet. Aangezien alle kinderen vijf dagen per week alleen maar dit Engels horen, is dit ook wat ze overnemen. Nog best een klus dus om het soms weer recht te breien thuis.

Als ik de dag erna weer vraag wat ze heeft gezongen op school, zet ze het volkslied van Tanzania in. Mungu ibariki Afrika - God zegen Afrika - is de eerste zin en veel verder komt ze nog niet natuurlijk. Het volkslied van Tanzania heeft wel een mooie tekst vind ik. Google het maar eens, zou ik zeggen. Je kunt hier waarschijnlijk geen schoolkind vinden dat het volkslied niet kent, want het wordt elke dag op school gezongen. Het zal vast niet lang duren voor ze de hele tekst uit haar hoofd kent.

De tweede week moet ik Malliya helaas huilend achterlaten bij de juf, maar ik weet uit ervaring (met een moeder die vroeger peuterjuf was) dat het wel goed komt. Als ik haar bij het ophalen vraag waarom ze in de ochtend verdrietig was, zegt ze: ‘Ik ben toch niet meer verdrietig. Alle kindjes gaan nu naar huis en ik ook.’ 

Malliya heeft eindelijk haar eigen plekje, waar ze hopelijk nog heel veel dagen met veel plezier naar school mag gaan. Mwalimu Anna School, school 6 op onze lijst.