Afbeelding

DUS: Vragen over arbeidsmigranten

Algemeen

Raadslid Auke Pasterkamp had er een onveilig gevoel van gekregen. Voor hem liepen drie wiet rokende arbeidsmigranten en even later speelde een van hen met een mes. Ook hoorde hij van mensen die buiten slapen.

En dus stelde Pasterkamp er een vraag over in de gemeenteraad. Hij voegde eraan toe: ‘Is dit een nieuwe realiteit op ons dorp? We steunen de ondernemers die deze mensen hard nodig hebben, maar we betalen er wel een prijs voor.’

De bijdrage bestond dus uit een anekdote, een gerucht, een vraag en een aanname. Goede vragen horen zeker thuis in de gemeenteraad. En het antwoord op de vraag van Pasterkamp (‘Is dit een nieuwe realiteit op ons dorp?’) is helaas eenvoudig te geven: Nee, blowen is geen nieuwe realiteit op Urk. Dat gebeurt namelijk al jaren. Net als snuiven, slikken, roken en zuipen. Met messen (en vuurwerk, luchtbuksen en scooters) wordt trouwens ook graag en regelmatig gespeeld.

Ten diepste kaart Auke Pasterkamp echter een goed punt aan. Helemaal nu buurgemeente Noordoostpolder aangeeft dat ze een groot deel van de 1250 visverwerkende migranten liever niet meer wil huisvesten. Maar als die groep op de Urker woningmarkt neerdaalt, dan heeft de woningzoekende Urker er wél een probleem bij.

Eind deze maand wordt de gemeenteraad bijgepraat over de realisatie van een zogenaamd ‘Polendorp’. Het gebeurt achter gesloten deuren, dus de vraag is welke haken en ogen eraan zitten.

Als er al een Polendorp komt, is het dan berekend op 1250 arbeidsmigranten? Wordt meteen rekening gehouden met toekomstige groei? Zijn er überhaupt groeiprognoses? Wat kost zo’n Polendorp? Wie betaalt dat? Wanneer staat het er?

Tot zover de urgente vragen. Maar er zijn meer belangrijke vragen over het Zalmwonder van Urk. We zitten middenin een ontwikkeling die in korte tijd veel extra bedrijvigheid en omzet naar Urk bracht. Maar anders dan voorheen zitten bazen en personeel nu niet op dezelfde koren, verenigingen en verjaardagen. En tussen de explosief groeiende fabrieken zie ik ook niet zoveel ruimte voor avonturiers die voor zichzelf willen beginnen. Het zijn eerder de internationale concerns die hun kansen ruiken. Bovendien wordt de extra welvaart op Urk nu eenzijdig verdeeld. Bij het Wonder van Urk was Urk deelnemer. Bij het Zalmwonder van Urk is Urk grotendeels toeschouwer. Daar legt Pasterkamp, met een opvallende omweg, toch feilloos de vinger bij. 

Afgelopen week bleek opnieuw een arbeidsmigrant dakloos te zijn op Urk. En dat verhaal over die drie wietrokers neem ik ook klakkeloos aan. Maar laten losse verhalen niet het zicht verstoren op veel grotere ontwikkelingen, die voor Urk op meerdere terreinen veranderend kunnen uitpakken.

Jelle Bakker