Sjoerd en Jannetje Snoek Sjoerd en Jannetje Snoek
0

Bijleggen voordat de zon ondergaat

Ze zaten in dezelfde vriendengroep, maar Jannetje was jong en moest nog niets van verkering weten. Nadat Sjoerd terug kwam uit Duitsland, waar hij in de oorlog naartoe was gebracht voor dwangarbeid, kwamen de twee elkaar weer tegen. Dinsdag 15 september vieren Sjoerd en Jannetje Snoek-Bakker hun 60-jarig trouwjubileum.

Jannetje diende bij Evert de Boer en Sjoerd was vrienden met een van de onderduikers, die bij Evert verbleef. Zo leerden ze elkaar kennen.

Jannetje was jong en genoot met haar vriendinnen van de gezelligheid in de Torenstraat. Elke zondag kwam de vriendengroep bij Evert de Boer thuis om daar een uurtje psalmen te zingen. Jannetje: ,,We kenden elkaar wel, maar ik had nog geen idee dat we de rest van ons leven samen zouden delen.”

Bij een razzia in 1944 werd Sjoerd samen met 79 anderen door de Duitsers weggehaald van Urk en verloor het stel elkaar tijdelijk uit het oog.

Sjoerd: ,,Ik was één keer van het eiland af geweest: op mijn twaalfde met een schoolreisje. Nu kwam ik in een hele andere wereld terecht. Ik schreef alles op wat ik daar zag en meemaakte. Hier is later een boek van verschenen.”

De bevrijding kwam en Sjoerd keerde na een half jaar terug op de Bult.

De twee kwamen elkaar weer tegen. ,,Wanneer je wat ouder bent, haal ik je op”, zei Sjoerd tegen Jannetje. Met oud en nieuw durfde hij de stap te nemen, maar de moeder van Jannetje kwam tussenbeide en zei: ‘Jannetje is nog veel te jong’. ,,Ach man Annegien, ai komt eut een goed nest”, was de reactie van Jannetjes vader.

Een vierjarige verkering volgde, waarin het stel elkaar meestal alleen op zaterdagavond na tien uur zag. Sjoerd en zijn broers hadden de verantwoording over drie bedrijven na het jong overlijden van hun vader. ,,Zo’n verkering wou ik niet hebben”, grapten de broers van Jannetje, wanneer hij haar kwam ophalen. Sjoerd antwoordde dan: ,,Die ut mienen, koemen nao tienen.”

Trouwen

Boven de ijskelder in de Torenstraat vond het stel een woning en op 15 september 1949 trouwden Sjoerd en Jannetje. Nu dus zestig jaar geleden.

Sjoerd: ,,Het lijkt wel een dag, de tijd is voorbij gevlogen. We hebben de zegen des Heeren meegekregen in al deze jaren.”

Lief en leed werd in de zestig jaar gedeeld. Verdriet was er bij het eerste, te vroeg geboren, kindje dat overleed, maar veel vreugde bij de zeven gezonde kinderen, die het echtpaar daarna mocht ontvangen. Om en om, eerst een meisje en dan weer een jongen. ,,Het was een gezellige tijd met alle kinderen in huis, ze kunnen allemaal goed met elkaar overweg”, vertelt Jannetje. Nu heeft het echtpaar 29 kleinkinderen en 45 achterkleinkinderen. Op zaterdag komt iedereen naar de Almerelaan 17 voor een kopje koffie en om elkaar even te zien.

Verdriet was er ook bij het overlijden van dierbaren, maar grote dankbaarheid voor het feit dat ze elkaar nog hebben. Jannetje: ,,De laatste jaren heb ik gezondheidsklachten gehad en heb ik een paar operaties moeten ondergaan. Het is een zegen dat ik hier nog steeds zit.” Het echtpaar, nu tachtig en zesentachtig, is nog erg zelfstandig.

Sjoerd: ,,Alleen op donderdagochtend hebben we hulp, maar voor de rest doen we alles zelf. We mogen graag tuinieren. Ik rook en drink niet en mag graag wandelen. Dat betekent voor mij gezond leven.”

Het geheim van zestig jaar getrouwd zijn? Jannetje: ,,De liefde moet altijd de boventoon voeren.” Sjoerd: ,,Het zit ook niet in onze karakters om boos te blijven. Wanneer er een keer een meningsverschil is, maken we het altijd goed voordat de zon ondergaat.”