De Vrouwentaal van deze week is geschreven door Mar-Lisa Ras. Woont samen met man Mathayo, zoon Leiyan en dochter Malliya op de Maasai savanne in Tanzania. Betaalde ooit vier koeien om Nanginyi naar school te sturen en is nu de drijvende kracht achter Stichting Nanginyi. (mras2727@gmail.com)
De Vrouwentaal van deze week is geschreven door Mar-Lisa Ras. Woont samen met man Mathayo, zoon Leiyan en dochter Malliya op de Maasai savanne in Tanzania. Betaalde ooit vier koeien om Nanginyi naar school te sturen en is nu de drijvende kracht achter Stichting Nanginyi. (mras2727@gmail.com)

Vrouwentaal: Mar-Lisa Ras vertelt over het nieuwe hoofdstuk voor haar leerlingen én heeft een bijzondere ontmoeting

Column Vrouwentaal

Het zijn spannende tijden in Tanzania en vooral voor ons. Drie van onze sponsorkinderen hebben vorige week nationale examens gedaan om hun basisschoolperiode af te sluiten. In december krijgen we hiervan de uitslag en in de tussentijd zijn de kinderen vrij. Al is vrij in Tanzania altijd relatief. Lepapayai hebben we afgelopen maandag naar een middelbare school gebracht waar hij een bijlesprogramma volgt tot aan de grote vakantie in december. Daarna doet hij examen om te kijken of hij wordt toegelaten. We verzamelden alle benodigde spullen, gingen in een busje opgepropt met menig ander richting Karatu, betaalden het schoolgeld en lieten hem daar achter. Ik moest wel even slikken toen ik zag dat studenten er elke dag om 5 uur in de ochtend op moeten staan. Dat schijnt blijkbaar op veel middelbare scholen zo te zijn. Ook zijn alle middelbare scholen kostscholen waar de kinderen gedurende lesperiodes verblijven. Alleen tijdens de vakanties komen ze naar huis. De kostschool is populair in Tanzania en veel rijke mensen sturen hun kinderen er al vanaf de basisschool naar toe, vaak ver weg van huis.

Toen we terugliepen van de school naar het dorp, kwamen we een aantal jongens tegen. Ze waren minimaal twee keer zo groot als Lepapayai, droegen uniformen van de school waar we net waren geweest en sjouwden houten balken over de weg naar een andere plek. We besloten ze even aan te spreken om te vragen over hun school en dat vonden ze wel leuk. Het waren studenten uit het vierde leerjaar, niet zo gek dus dat ze flink wat centimeters schelen met het jongetje dat we zojuist hadden afgeleverd. Ze vertelden ons dat de school en het eten goed was en wilden natuurlijk even weten hoe hun nieuwe schoolgenootje heette die we zojuist hadden gebracht. Ze oogden gelukkig en ze zagen er allemaal gezond en schoon uit.