(Op)nieuw leven
Zaterdag stortte onze wereld opnieuw in. Een extreme bloeding deed ons geloven dat we ons kindje waren verloren. De drie lange uren waarin ik zoveel tranen huilde om Mark, toen ik na mijn eigen bevrijding niet wist of hij nog leefde, herhaalden zich. Nu huilden we samen. De verloskundige zei dat de kans 98% was op een miskraam. Vol geloof riep mijn schoonvader: 'Er is dus 2% kans dat het goed komt, en daar vertrouwen we op. Mark zijn nieren hebben ook op 2% gefunctioneerd.' En daar, op de echo die volgde, bewoog onschuldig een heel klein kindje. Onze God is en blijft een God van wonderen. EH