Jan en Laura Ras-Strik delen van hun ontvangen genade in Alkmaar
Weg van Urk, terug bij God
Het leek zo eenvoudig. Hij had niets met het geloof, zijn relatie met de onchristelijke Laura was dé ultieme reden om God vaarwel te zeggen. Zij was niet christelijk,
dan hij ook niet meer. Klaar. Toen begon alles om te draaien. Plots wilde zijn
kalletjen naar de kerk op zondag, in de Bijbel lezen en alleen nog een relatie met een echte christen. Het onchristelijke meisje uit Alkmaar begon de christelijke
jongen uit Urk op geestelijke wijze de les te lezen. Hij had gedacht een weg
gevonden te hebben om afscheid te nemen van God. Uitgerekend dié weg bracht
Jan op de plek waar hij zijn moest.
Een groot houten kruis rechts van de authentieke rijtjeswoning in Alkmaar trekt meteen de aandacht. Sinds vier maanden wonen Jan (33) en Laura (29) Ras-Strik samen met hun twee kinderen Jasmin (5) en Phil (1) in het ouderlijk huis van Laura. Het kruis was een cadeautje van de timmerman, zo vertelt Jan even later aan tafel. ,,We kennen hem van onze Bijbelstudie-activiteiten, die God heeft willen gebruiken om hem tot geloof te brengen. In het afdakje voor onze fietsen timmerde hij ook een kruis, want dat mocht volgens hem niet ontbreken."
In de woning hangen Bijbelteksten, een tekening van de zaaier uit de gelijkenis én een schilderijtje met bekende plekken op Urk, zoals het Kerkje aan de Zee, het Vissersmonument en de vuurtoren. Dat hij ooit van Urk af zou verdagen, had Jan niet voor mogelijk gehouden. ,,Als je een paar jaar geleden tegen mij had gezegd dat ik met de liefde van mijn hart het evangelie zou vertellen in Alkmaar, had ik je voor gek verklaard."
Uit de vis, naar Amsterdam
Na het vwo afgerond te hebben op de Pieter Zandt, heeft de achttienjarige Jan géén idee wat hij wil gaan doen. Welke studie past ooit bij hem? Het visbedrijf van zijn opa Simon Weerstand lijkt de enige logische optie. Even een jaartje geld verdienen, daarna zal hij zich wel verder oriënteren op een studie. Dat ene jaar werken wordt vier jaar werken. Jan ziet studeren al lang niet meer zitten, maar daar gaan zijn collega's niet mee akkoord. Die jongen heeft veel meer in zijn mars dan hier dag in dag uit te werken. Jan gaat overstag, misschien zit er nu een studie voor hem tussen. De werkzaamheden worden ervoor stilgelegd en de collega's gaan als ware studieadviseurs samen met Jan op zoek. Wat vond hij vroeger leuke vakken? Geschiedenis, aardrijkskunde, oh en talen: daar was hij heel goed in. Al gauw komt Europese studies aan de Universiteit van Amsterdam in beeld. Een collega van kantoor heeft daar ook gestudeerd. Jan schrijft zich meteen in. Hij regelt een kamer in de buurt van Amsterdam, op naar het studentenleven!
Het eerste jaar van de opleiding komt hij zonder problemen door. In het tweede jaar mag hij een Europese taal kiezen. Het wordt Spaans. Die taal heeft hij op de middelbare school nooit gehad, dus dit is een mooie kans. De colleges Spaans volgt hij samen met studenten van andere studies. Met een studente Taal en communicatie kan Jan het goed vinden. Ze heet Laura en komt uit Alkmaar. De twee maken samen opdrachten, maar verliezen elkaar na het afronden van het vak uit het oog.
Als Jan de vakken van zijn bachelor gehaald heeft en bij zijn scriptie beland is, verliest hij ineens al zijn motivatie. Er komt niks meer uit zijn vingers. Een negatieve spiraal houdt hem in een houdgreep. Ontsnappen is niet mogelijk. Weet je wat, hij laat heel deze studie zitten. Hij heeft het in ieder geval geprobeerd, en op Urk zijn ze vast niet zo moeilijk. Maar het grote visverkoopkantoor dat Jan op het oog heeft om te gaan werken, moet hem toch teleurstellen: hij kan er alleen aan de slag als hij zijn studie afrondt. Wat nu? Die studie afronden, dat wordt hem gewoon niet. Dan krijgt hij gelukkig te horen dat hij bij een ander visbedrijf wél zonder diploma aan de slag kan. Opgelucht haalt Jan adem: hij gaat lekker vis verkopen. Dan maar geen diploma op zak, helemaal prima.
Na zo'n driekwart jaar op kantoor, komt die leuke medestudente uit Alkmaar plots weer in beeld. Op Facebook ziet Jan veel berichten van Laura voorbijkomen, waarin ze schrijft over haar broertje dat leukemie heeft. Jan besluit haar een berichtje te sturen: Lijkt het je leuk om elkaar weer te ontmoeten? Laura stemt in, ook zij heeft goede herinneringen aan hun tijd in Amsterdam en is wel benieuwd naar die jongen uit Urk. En ook naar zijn dorp, waar ze toch wel bepaalde gedachten bij heeft. Op de eerste date klikt het meteen, het stel heeft genoeg stof om gezellig over te kletsen. Maar dan komt ook het geloof ter sprake, Jan bidt voor zijn eten en dat vindt Laura toch wel vreemd. Waarom zou je dat doen? Jan probeert het tegenover Laura te verdedigen, maar dat verzandt. ,,Ik vertelde er kort over, maar zei ook dat ik zelf eigenlijk niks met het geloof had. Aan de andere kant kon ik niet geloven dat we 'zomaar' op aarde zijn. Er moest toch 'iets' zijn?"
Een vriendin met een rok aan en een hoedje op
Ondanks hun verschillende achtergronden, blijft het stel afspreken. Jan rijdt telkens op en neer naar Alkmaar, maar gaat zaterdagavond naar huis toe. Zondag wordt hij geacht in de kerk te zijn. En stiekem wil hij zelf ook nog niet zover gaan en doen alsof hij alles losgelaten heeft. Dat kan hij nog niet. Het maakt Laura alleen maar nieuwsgieriger naar Jans zondagen. Ze wil zelfs met hem mee naar de kerk. Jan twijfelt. Moet hij haar écht meenemen naar zijn eigen kerk? Ze zou niet weten wat haar overkomt. Het was beter als ze die zondag naar een andere kerk, een 'blijere' kerk, zouden gaan. Maar daar wil Laura niks van weten. Ze moet en zal een dienst meemaken in Jans eigen kerk. Die zondag zitten ze samen in de kerkbank. Laura met een rok aan en een hoedje op, het lijkt heel wat. Achteraf zien Jan en Laura die bewuste kerkdienst als Gods leiding. Laura wordt getroffen door de preek, en is ervan overtuigd dat 'iemand' recht tot haar hart spreekt. Maar wie? Ze koopt een Bijbel en bezoekt een evangelisatiepost in Hoorn om het antwoord te vinden. Drie maanden na haar eerste kerkbezoek belt ze Jan verheugd op: 'Ik weet wie Jezus is! Door Hem zijn mijn zonden vergeven, alles is goed tussen God en mij!'
'In mijn frustratie riep ik:
God probeer het maar,
U kunt me niet bekeren'
Jan staat perplex. Hoe krijgt hij het weer voor elkaar. Deze verandering had hij nooit en te nimmer zien aankomen. Hij wilde op een vloeiende manier heel zijn christelijke achtergrond achter zich laten. Min of meer bewust had hij een seculier meisje uitgekozen, dan had hij een goede reden om afscheid te nemen van zijn geloof. Nu begint alles om te draaien! Hij merkt dat Laura veranderd is. Ze leest veel in haar Bijbel en wil op zondag naar de kerk. Jan staat op een kruispunt. ,,Ik ervaarde aan de ene kant dat God me een unieke kans gaf om naar Hem op zoek te gaan en Hem toe te laten in mijn leven. Aan de andere kant wist ik heel goed dat ik dan ook dingen los moest laten. Ik vond het geweldig om op stap te gaan, had de gezelligste collega's en vrienden van heel Urk. Dat alles wilde en kon ik niet loslaten. In mijn frustratie riep ik: 'God probeer het maar, u kunt me niet bekeren. Dat lukt u toch niet'." Hoewel Jan naar aardse maatstaven alles voor elkaar heeft, weet hij wel: dit leven gaat naar een einde toe. Het leven is niet voor altijd. En zou God wel nóg een keer naar hem toe willen komen? Als hij Hem nu niet gaat zoeken, krijgt hij dan wel een andere kans?
Met jichtklachten op de bank
Hoewel Jan dolgraag vast wil houden aan zijn vertrouwde leventje, merkt hij dat dit zijn tol begint te eisen. ,,Ik was een betrouwbare verdediger in mijn voetbalteam, Urk 6, maar ineens kreeg ik jichtklachten. Ik kwam steeds minder in het spel voor en zat vaker op de bank. Dat vond ik verschrikkelijk, ik wilde wel beter mijn best doen, maar het lukte gewoon niet meer. Achteraf zie ik dat God me naar een uitgang trok, omdat ik zelf anders nooit los had kunnen laten." Na een halfjaar maakt Laura Jan duidelijk dat het zo niet langer kan. Ze wil alleen een relatie met een échte christen. Jan beseft ook dat hij keuzes moet maken. Zijn 'weekendleven' kan niet samengaan met een leven met God. ,,Ik heb toen mijn vrienden persoonlijk benaderd: jongens, in mijn leven gebeuren momenteel allemaal wonderen, God heeft mij op het oog. Ik kan niet langer mee voetballen en met jullie op stap gaan. Ze reageerden heel begripvol, dat heb ik erg gewaardeerd."
Geen toekomst op Urk
Er gaat een nieuwe wereld voor Jan open. Hij gaat met andere ogen in zijn Bijbel lezen en luistert in de kerk geïnteresseerd naar de preek. ,,Als God aan het woord is in je leven, draait alles om. Ineens merkte ik dat God helemaal niet vaag is, Hij greep duidelijk in in mijn leven en zag ook mij. De ervaring dat Hij ook naar mij op zoek was, was iets wat ik niet onder woorden kon brengen. Hij heeft me op een punt gebracht waarop ik niets anders meer kon dan mijn leven aan Hem overgeven." Jan realiseert zich ineens ook dat het werk dat hij nu doet, niet zijn toekomst is. Hij neemt ontslag bij het visbedrijf. ,,Laura en ik voelden aan dat onze toekomst waarschijnlijk niet op Urk zou liggen. We hebben genade ontvangen, om genade uit te delen.’’ Ook pakt hij Europese studies, waar hij nog steeds staat ingeschreven als student, weer op. Gelukkig lukt het Jan om zijn scriptie tóch te schrijven en zijn bachelordiploma te halen.
Jan en Laura komen samen steeds meer tot het besef dat God hen op een heel bijzondere manier heeft samengebracht. Het stel gaat samen op zoek naar een kerkelijke gemeente, en komt uit bij De Bron op Urk. Dominee Emaus bevestigt hun huwelijk in september 2018. Het echtpaar volgt samen belijdeniscatechisatie en doet een jaar later op Eerste Paasdag belijdenis. Een éxtra bijzondere dienst, waarin Laura wordt gedoopt. Jan is ondertussen gestart met een bachelor theologie aan de Theologische Universiteit Apeldoorn en Laura werkt als docente Nederlands op de Pieter Zandt op Urk. Het eerste halfjaar van hun huwelijk wonen Jan en Laura bij de ouders van Jan, Hein en Tina, in. Al vrij snel krijgen ze een huis in Kampen op het oog. Ook verwelkomen ze hun eerste kindje: een lief, klein meisje dat ze Jasmin noemen. Voor hun verhuizing in de zomer van 2019, wordt de kleine Jasmin nog gedoopt in De Bron.
Geroepen naar Alkmaar
Tijdens hun verblijf in Kampen groeit het verlangen om te evangeliseren. En dan komt Alkmaar, de oude stad van Laura, toch weer in beeld. Ze kent immers veel mensen daar die niet van God afweten. De tekst uit Romeinen 10 gaat spreken tot Jan en Laura. 'Hoe zullen zij horen, zonder iemand die het predikt?'. Dan weten ze het zeker: er is het afgelopen jaar zóveel gebeurd in hun leven, ze willen iets betekenen in Gods koninkrijk. De Lutherse Kerk in Alkmaar stelt haar locatie beschikbaar in het centrum van die stad, waar Jan en Laura hun missionaire werk kunnen verrichten. ,,We reden eerst elke week een paar keer op en neer van Kampen naar Alkmaar. Gaandeweg wilden we toch graag tussen de mensen in Alkmaar wonen. We verkochten begin 2023 ons huis in Kampen en namen afscheid van de Hervormde Gemeente in IJsselmuiden, hoewel we daar officieel nog steeds lid zijn. We hebben hier hele goede contacten gekregen en bezoeken deze gemeente nog regelmatig. De kerkenraad vertelde ons dat ze ons graag financieel wilden gaan steunen. Ook zetten ze een thuisfrontcommissie op, die allerlei acties voor ons verzorgen. Dat zien we echt als Gods leiding. In De Bron op Urk hebben we ook veel fijne mensen ontmoet, die nog steeds veel voor ons doen. Daar zijn we echt dankbaar voor."
Zou er wel iemand langskomen? Die vraag speelt meerdere keren door de hoofden van Jan en Laura. In hun inloophuis, 't Swaenennest, willen ze Bijbelstudies organiseren, klaarstaan voor een praatje en bovenal het Evangelie delen. Hun zorgen blijken onterecht. Allerlei soorten mensen druppelen de kerk binnen, ieder met zijn of haar eigen vragen. Ook jongeren vinden de weg naar 't Swaenennest en worden er warm opgevangen door echtpaar Ras. Al gauw zijn er genoeg bezoekers om Bijbelstudiegroepen en cursussen mee te starten. Er zijn raakvlakken. Veel jongeren hielden, net als Jan, van gezelligheid en gek doen in het weekend en zijn vastgelopen. Is dit nu hun leven? Is er niet meer? Waar gaat hun leven heen? De jongeren vinden herkenning in het persoonlijke verhaal van Jan en Laura. Ze vertellen het verder aan vrienden en familie; zo komen steeds meer mensen in het inloophuis.
Eigen huis ook een inloophuis
Het eerste jaar in Alkmaar verloopt niet zonder problemen. Het jonge echtpaar zoekt woonruimte voor hun gezin, dat pas is uitgebreid met zoon Phil, maar kunnen deze maar niet vinden. Ook kunnen ze niet langer evangeliseren vanuit de Lutherse kerk. ,,Toch merkten we dat God ons dwars door alles heen zegende, als bevestiging van onze roeping. Dat leerde ons te volharden in het gebed." Hun dankbaarheid is groot als ze de woning van Laura's moeder in Alkmaar kunnen kopen. Dichtbij is een christelijke school voor Jasmin. Ook vinden ze in de Remonstrantse Kerk in het centrum van Alkmaar een nieuwe locatie voor 't Swaenennest, dat de naam Geloof in Alkmaar krijgt. Hier vinden nu 's zondags de Bijbelstudies plaats, die worden afgesloten met een gezamenlijke maaltijd in de kerk. De voorbereidingen voor de feestdagen zijn inmiddels in volle gang. ,,Met de kerstdagen delen we oliebollen uit in het centrum en met oudjaar sterretjes met daaraan een kaartje met een Bijbelse boodschap." Naast de Remonstrantse Kerk, organiseren Jan en Laura ook elders alphacursussen én is hun eigen huis eigenlijk ook een soort inloophuis geworden. ,,Onze buren komen ook naar onze cursussen, vaak praten we bij ons thuis of op straat na; we hebben heel fijn contact met hen. In het algemeen hebben we veel waardevolle contacten in Alkmaar opgebouwd, we zijn in geen enkele kerk een vreemde meer. Momenteel zijn we bezig met een vaste locatie in de binnenstad voor ons werk. We hebben gemerkt dat het werk vaak moeilijk is, er komt veel geestelijke strijd op ons af. Maar God houdt ons vast. Hij is begonnen en Hij zal het ook afmaken. Wanneer je Gods weg gaat, geeft Hij je meer dan dat je ooit gedacht had."
