Agnes Nentjes ontmoette na 22 jaar haar biologische familie in Zuid-Afrika
Als alle puzzelstukjes
in elkaar vallen
Het is alsof ze in de spiegel kijkt. Dezelfde gezichtsvorm, dezelfde mond, dezelfde ogen. Urker Agnes kijkt verwonderd naar de Afrikaanse vrouw voor haar. Jarenlang had ze geen idee of ze op haar vader, of toch op haar moeder leek. Nu, als volwassen vrouw van 23 jaar, kan ze eindelijk antwoord geven op die vraag. Moeder en dochter houden elkaar stevig vast. Ze raken elkaar niet nóg eens kwijt.
Een grote mok thee, kerstmuziek op de achtergrond én een mooi fotoalbum op tafel; Agnes zit er helemaal klaar voor. In de gezellige woning op Wijk 5 heet ze geen Agnes, maar Aggy. ,,Maar houd voor het verhaal maar gewoon Agnes aan, hoor", lacht ze. Eerder deze week vierde Agnes haar 23ste verjaardag. In het ziekenhuis van Pretoria, de bestuurlijke hoofdstad van Zuid-Afrika, zag ze op 25 november 2001 het levenslicht. Haar jonge moeder kon niet voor haar zorgen en stond haar dochtertje af aan pleegzorg. Wel gaf ze het meisje nog een naam. Agnes, vernoemd naar tantes Aggy en Grace.
De eerste vijf maanden van haar leven brengt Agnes door in een pleeggezin in Zuid-Afrika. In de zomer van 2001, het is dan winter in Zuid-Afrika, wordt het kleine meisje met de zwarte krulletjes in de armen van Riekelt en Antine Nentjes-Hoekstra gelegd. Het echtpaar kijkt vertederd naar haar. Zij is de vervulling van hun grote wens: een kindje! Het gezin maakt zich klaar voor de lange terugreis naar Nederland. Toch lijkt die, met Agnes dicht bij hen, veel korter te duren. Duizenden kilometers van Pretoria wordt Agnes warm welkom geheten door familie en vrienden op Urk. Agnes is thuis.
'Wie binnen joen va in moe?'
Tussen haar vader en moeder in huppelt de driejarige Agnes over het vliegveld in Johannesburg. Vader Riekelt draagt in zijn andere hand een Maxi-Cosi, met daarin de kleine Roseline. Een tweede dochter voor Riekelt en Antine en een zusje voor Agnes. De twee meisjes zijn al gauw onafscheidelijk: urenlang spelen ze samen in de ginkies en straten van het Oude Dorp. Als Agnes en Roseline wat ouder zijn vertellen Riekelt en Antine hun dochters over hun geboorteland, over het moment dat ze hen voor het eerst in hun armen sloten, hoe bijzonder dat was. Agnes en Roseline nemen het ter kennisgeving aan. Hun thuis is immers hier? Gewoon op Urk. Riekelt en Antine zijn hun va en moe en ze mogen dan geen biologische zusjes zijn, voor Agnes en Roseline voelt dat wel zo. En dat is voldoende. Natuurlijk, ze hebben wél een andere huidskleur. En hoewel dat heel gewoon is voor de twee zusjes, is dat voor leeftijdsgenootjes een ander verhaal. Als ze vriendinnetjes mee naar huis nemen, kijken zij verward van Agnes naar haar moeder Antine, en dan weer terug naar Agnes. Wanneer moeder Antine buiten gehoorafstand is, vragen ze het op de 'man' af: 'Wie binnen joen va in moe dan?' Gelukkig kan Agnes die vraag makkelijk beantwoorden. Riekelt en Antine hebben haar alles al verteld.
Maar van horen zeggen is anders dan zélf in je geboorteland rondlopen, de geuren opsnuiven, de geluiden horen. Als Agnes en Roseline op de middelbare school zitten, vragen Riekelt en Antine of ze het leuk vinden om samen een reis te maken naar Zuid-Afrika. Voor hun vertrek kunnen ze dan proberen in contact te komen met de biologische families van de meiden. De twee zussen kijken elkaar eens aan. In elkaars ogen lezen ze hetzelfde: 'Dat hoeft nog niet hoor. Dat is meer iets voor later misschien.'
Last-minute bericht uit Zuid-Afrika
De vliegtickets zijn geboekt en de planning is gemaakt: familie Nentjes ziet uit naar de mooie momenten samen in het geboorteland van Agnes en Roseline. Maar dan zet het coronavirus een dikke streep door al hun mooie plannen. Noodgedwongen wordt de vakantie uitgesteld tot het moment dat de familie weer in alle veiligheid kan afreizen. Dat moment komt in de zomervakantie van 2023. Drie weken lang genieten van de Zuid-Afrikaanse natuur en cultuur; Agnes kan niet wachten. In de tussentijd is er nu wel contact gelegd met het adoptiebureau in Pretoria, maar de biologische familie van Agnes heeft nog altijd niets van zich laten horen. Als het aan haar ligt, plannen ze de drie weken vol met een safari, mooie wandelingen en leuke restaurantjes. Van een familiebezoek komt het toch niet meer. Moeder Antine is daar minder stellig over. Zij laat in de planning één week open staan. Je weet immers maar nooit? Tegen Agnes' verwachting in, maar in overeenstemming met Antine's moederinstinct, ploft er - twee weken voor vertrek - plots een berichtje van het adoptiebureau in haar mailbox. Ze hadden al contact gekregen met haar biologische moeder, maar konden nog niet met zekerheid zeggen of er ook daadwerkelijk een ontmoeting kon plaatsvinden. Het bericht eindigt met de belofte dat het bureau Agnes' moeder zo snel mogelijk gaat opzoeken. Ongelovig staart Agnes naar het scherm. Is dit echt? Zou haar moeder haar wel wíllen zien? Als ze haar al op tijd kunnen vinden.
Een nummer dat begint met +27?!
Een paar uur later komt er opnieuw een mail van het adoptiebureau binnen. Agnes' ogen vliegen over de regels. De medewerkers hebben haar moeder gesproken. Ze heet Constance en wil Agnes heel graag ontmoeten. Ook haar halfzus Bonolo en halfbroer Thabang - ze moet drie keer lezen om de namen goed te spellen - willen haar graag zien. Agnes vertelt het bijzondere en mooie nieuws meteen door aan haar ouders, zusje en haar kalletjen Klaas. Met het adoptiebureau plant ze de datum voor de ontmoeting met haar biologische familie. Ook mailt ze, op voorstel van het bureau, haar telefoonnummer. Constance kan dan vooraf contact met haar opnemen via WhatsApp, zodat ze elkaar alvast een beetje kunnen leren kennen.
In spanning wacht Agnes het eerste appje van Constance af. Zou ze haar nummer al hebben ontvangen? Misschien voegt ze haar naam op dit moment toe aan haar contacten. Voor hun vakantie gaat ze samen met Roseline naar de nagelsalon. Terwijl haar nagels in een zomers kleurtje gelakt worden, hoort ze naast haar Roseline plots haar adem inhouden. Met opgetrokken wenkbrauwen en grote ogen kijkt haar zusje haar aan. In haar hand houdt ze Agnes' telefoon met daarop een melding van een onbekend nummer dat begint met +27. Dat kan maar één iemand zijn. De meiden haasten zich naar huis en lezen daar het appje in bijzijn van Riekelt en Antine. ,,Dat was echt heel bijzonder. Ze stuurde een heel lief bericht met daarbij veel foto's van de rest van mijn biologische familie. Ik heb ze keer op keer bekeken." In de dagen die volgen kletsen de twee gezellig via WhatsApp verder. Moeder en dochter leren elkaar zo al een beetje kennen, voordat de echte ontmoeting plaatsvindt.
In de zomervakantie, op 15 augustus 2023, reist Agnes samen met Riekelt, Antine, Roseline en Klaas dan eindelijk af naar Johannesburg. De eerste week genieten ze van de prachtige natuur en maken ze twee safari's waarop ze zebra's, giraffen én leeuwen spotten. Die week biedt Agnes ook de gelegenheid om zich rustig voor te bereiden op haar ontmoeting met haar biologische familie, die in de tweede week van hun verblijf in Zuid-Afrika gepland staat. De familie rijdt van Johannesburg naar het adoptiebureau in Pretoria, de stad waar Agnes 22 jaar geleden werd geboren. Iedereen is zenuwachtig, behalve Agnes zelf. Op de een of andere manier is ze de rust zelve. Eenmaal binnen, ziet Agnes iemand die haar bekend voorkomt. Heeft ze hem niet gezien op één van de foto's die Constance haar gestuurd heeft? ,,Ik zag een jongen die op me leek en dacht: dat zou weleens mijn halfbroer kunnen zijn." Door een medewerker wordt Agnes naar een kamer verderop in de gang gebracht. Haar ouders, zusje en kalletjen blijven nog even achter.
'Ik zag een jongen die op me leek en dacht: dat zou weleens mijn halfbroer kunnen zijn'
In het kamertje is de spanning inmiddels net zo hoog opgelopen als op de gang. Wanneer Agnes binnenkomt, staan een vrouw en jongen haastig op. De jongen die ze zojuist al zag, blijkt inderdaad haar halfbroer Thabang te zijn. Op het moment dat moeder en dochter elkaar aankijken, valt alle spanning weg. Die eerste knuffel met Constance, de vrouw die 22 jaar geleden afscheid van haar moest nemen, is niet in woorden uit te drukken. Met ogen vol tranen en trots neemt Constance haar mooie dochter op. Ze zien nu pas goed hoeveel ze op elkaar lijken. Niet alleen qua uiterlijk, ze blijken ook nog eens dezelfde interesses en hobby's te hebben. Ze houden allebei van beauty, shoppen en van bakken. Al snel is het drietal diep in gesprek, tot ze ineens een klop op de deur horen. Er blijkt al een uur voorbij te zijn gevlogen. De rest van Agnes' familie wacht nog altijd in spanning op de gang en kan het niet langer uithouden. Een paar tellen later volgen nog meer omhelzingen en begroetingen. Het kamertje wordt te klein en de families trekken er samen op uit. In een gezellig restaurantje in Pretoria genieten ze van het eten en elkaars gezelschap. Constance en Thabang gaan na het diner nog mee voor een drankje naar het appartement waar familie Nentjes verblijft.
Agnes' halfzus Bonolo en tante Aggy, de zus van Constance, konden helaas niet bij de eerste ontmoeting zijn. Gelukkig kan Agnes hen twee dagen later alsnog ontmoeten, bij Constance thuis. Onder het genot van lekker eten en drinken kletst Agnes urenlang met haar halfzus en tante. Agnes heeft een bijzonder plekje in het hart van tante Aggy. Ook zij heeft haar lieve naamsgenootje 22 jaar geleden voor het laatst gezien, toen Riekelt en Antine de kleine Agnes ophaalden. De tijd vliegt ook nu weer voorbij, het moment om afscheid te nemen komt veel te snel. Ze houden contact, belooft Constance, en hopelijk zien ze elkaar snel weer?
Trouwen op een droomlocatie
Sinds die bijzondere dag en eerste ontmoeting heeft Agnes elke dag contact met Constance. ,,We appen en Facetimen veel, zodat we elkaar toch even kunnen zien. En we hebben een groepsapp, waarin mijn Urker en Zuid-Afrikaanse familie zitten. Super gezellig!" Eenmaal op Urk geniet de familie na van de prachtige reis, alle indrukken en emotionele momenten. Ook vieren ze een nieuwe, mooie mijlpaal: Klaas en Agnes kopen hun eerste eigen huisje, schuin tegenover de ouders van Agnes in Wijk 5. Het stel heeft op dat moment ruim zeven jaar verkering. Nu ze een huisje hebben, kunnen ze ook een trouwdatum plannen. Klaas en Agnes weten al dat ze niet op Urk, maar in Italië willen trouwen. Hun favoriete land. Tenminste? Hun reis naar Zuid-Afrika heeft op beiden veel indruk achtergelaten. En Agnes' biologische familie mag natuurlijk niet ontbreken op hun grote dag. En dan ontstaat er spontaan een heel nieuw idee: hoe leuk zou het zijn als ze in Zuid-Afrika zouden trouwen? Ze hebben nog lang niet genoeg van dit prachtige land én hun Zuid-Afrikaanse gasten kunnen dan makkelijk aansluiten. Het kost weinig moeite om iedereen enthousiast te krijgen voor dit plan.
Veel sneller dan gedacht reist de hele familie opnieuw af naar Pretoria. Daar huren ze in februari 2024 een aantal dagen een huis in de buurt van Agnes' familie. De rest van hun verblijf bekijken ze diverse trouwlocaties en vinden uiteindelijk een prachtige plek die voldoet aan al hun wensen. Klaas en Agnes leggen meteen de locatie vast. Hier worden in oktober 2025 de kerkdienst, het diner, de receptie en het feest gehouden. Ze zien het al helemaal voor zich. Hun ceremoniële bruiloft vindt een aantal maanden eerder plaats. ,,We trouwen begin juni op Urk voor de wet en houden daarna in De Koningshof een receptie. Mijn moeder, halfzus en halfbroer komen dan ook naar Urk. In de tussentijd stuur ik hen eropuit om taarten te proeven en boeketten te bekijken in Pretoria", lacht Agnes. Ze kijkt enorm uit naar 22 oktober: de dag waarop ze trouwt met de liefde van haar leven, in het bijzijn van alle mensen die haar zo dierbaar zijn. Ze beseft hoe gezegend ze is, nu alle puzzelstukjes op de juiste plek zijn terechtgekomen.
