Gerrit (35) en Tamara (33) Tol sluiten de driejarige Waranya in hun armen én hart
'Het is alsof ze
altijd al bij ons is'
Tamara was net een speelkeukentje in elkaar aan het zetten, maar laat de planken en schroeven even voor wat ze zijn. Waranya's humeur wordt er niet minder op; vrolijk scharrelt ze door de keuken, trakteert haar visite alvast op wat namaaklekkers. Waranya's aankomst op Urk is de zaterdag voor dit gesprek gevierd, en de woonkamer van Gerrit en Tamara Tol-de Boer staat vol met gekregen speelgoed. De familie viert de aankomst van het nieuwste gezinslid namelijk groots. Nog geen vier weken hiervoor werd de Thaise driejarige massaal onthaald op het vliegveld. Ze zocht maar eventjes veiligheid in de armen van Tamara en gaf zich daarna geheel aan de Urker drukte over. ,,Alsof ze altijd al bij ons is.''
Af en toe moet Tamara zichzelf nog even in de arm knijpen. Is het echt? Is ze echt moeder? En van een prachtige dochter! Het liep totaal anders dan ze zich had voorgesteld. In 2014 stapten Gerrit Tol en Tamara de Boer in het huwelijksbootje en als het aan Gerrit had gelegen, waren er al snel kinderen gekomen. Tamara: ,,Maar als je net trouwt, heb je helemaal geen cent meer. Dus zoveel haast had ik toen nog niet.'' Dat de kinderzegen niet vanzelfsprekend is, wisten de twee vanuit de nabije omgeving. Maar dat is wat anders dan dat het jezelf overkomt. ,,Dan is het toch ineens een hele omschakeling in je denken.''
Al in het tweede jaar van hun huwelijk stonden ze ingeschreven voor adoptie. ,,Best snel, maar we kregen, nadat we onderzoeken hadden gehad in het ziekenhuis, te horen dat via de natuurlijke weg kinderen krijgen, niet aan de orde was. Pleegzorg en adoptie werden genoemd. Die eerste optie viel voor mij af. Ik vind het fantastisch dat kinderen door pleegzorg een veilig thuis krijgen, maar ik weet van mezelf dat ik dat niet kan; iedere keer weer afscheid nemen.''
Sinds 2017 liep er van Gerrit en Tamara een adoptieverzoek naar de Filippijnen. ,,Eind 2016 zijn we gestart met de adoptieprocedure. Je komt dan eerst in een algemeen adoptietraject met een cursus en nadat je toestemming krijgt, mag je een land uitkiezen. Onze keuze viel op de Filipijnen omdat het een overwegend christelijk land is. We hoopten dat er daarmee snel een match zou komen.''
In plaats daarvan brak de coronapandemie uit en daarmee lagen alle adoptietrajecten helemaal stil. ,,Middels nieuwsbrieven werden we wel wat op de hoogte gehouden, maar een kind is ons nooit toegewezen.''
Ineens in een stroomversnelling
Na een fijne vakantie in Thailand in oktober vorig jaar kwam alles in een stroomversnelling terecht. Het echtpaar besloot om het adoptieverzoek naar dát land om te zetten. Het was inmiddels duidelijk geworden dat adopteren vanuit de Filipijnen bijna onmogelijk was. In december 2023 werd via de organisatie Wereldkinderen het dossier van echtpaar Tol naar de adoptie-instanties van Thailand gestuurd. Achteraf bleek dat Gerrit en Tamara al in april 2024 aan de toen net driejarige Waranya waren gekoppeld. ,,Dat die match toen al was gemaakt, wisten wij niet. Wij hoorden pas van haar bestaan op 27 augustus 2024. Toen kregen we te horen dat de autoriteiten akkoord waren gegaan.''
Die bewuste dinsdagmorgen in augustus is Tamara gewoon aan het werk in de apotheek wanneer ze ineens een telefoontje van Gerrit krijgt. ,,Hij zei dat hij was gebeld door het adoptiebureau en dat hij er meteen aankwam. Ze wilden ons samen spreken. Dan weet je eigenlijk al wat er aan de hand is. De zenuwen gierden door mijn lijf.''
Als de twee eindelijk samen in de kantine van de apotheek zitten, komt Sonja, van Wereldkinderen, opnieuw aan de telefoon. Ze vertelt het stel dat ze zijn gematcht aan een kindje en vertelt kort over het geboortejaar en geeft wat achtergrondinformatie. ,,Dan weet je nog steeds niet of het een jongen of meisje is. Want die informatie geven ze pas nadat je 'ja' hebt gezegd. Ze vroeg of we, op basis van de informatie die we nu hadden, de adoptie wilden aangaan. We mochten er ook nog over nadenken, zei ze. Natuurlijk hoeven we er niet over na te denken, riep Gerrit meteen. Het is een ja!''
Van werken komt die dag niets meer. Nadat de wederzijdse ouders op de hoogte zijn gesteld, gaan ze met een hart vol vreugde naar huis. Waranya, proeven ze de naam van hun dochter op hun lippen. ,,Je voelt je meteen al vader en moeder.''
Het levensverhaal van het Thaise meisje is schrijnend. Door moeder, vader en oma is er afstand van haar gedaan, de situatie bleek onveilig en ze verblijft in een kindertehuis. Via de mail ontvangen Gerrit en Tamara een foto. Twee donkere ogen in een wijs en vrolijk gezichtje, omlijst met prachtig zwart haar. Ze kunnen niet wachten om haar in de armen te sluiten. Veel tijd om het nieuws te laten bezinken is er die augustusavond niet, het huis stroomt vol met familie en vrienden om het echtpaar te feliciteren. ,,Net of we in een achtbaan waren gestapt, zo voelde het.''
Dan volgen gekke maanden waarin de woning aan de Flevostraat 'kind-klaar' wordt gemaakt. ,,Voor zover dat nog moest. We hebben regelmatig oom- en tantezeggers over de vloer, die ook wel eens blijven logeren. Een ledikantje en peuterbedje stonden er dus al. Ik hoefde eigenlijk alleen maar een roze overtrekje te kopen. En een wagen en autostoeltje om haar te kunnen vervoeren.'' Op maandag 14 oktober is het dan eindelijk zover: Gerrit en Tamara stappen in het vliegtuig naar Thailand.
'Als ze straks datzelfde knuffeltje ziet, is het net of we al een beetje bij haar horen'
Om Waranya enigszins voor te bereiden op haar nieuwe toekomst heeft het kindertehuis al een fotoboekje ontvangen van het echtpaar. Met Gerrit en Tamara op A4-formaat en verder beelden van het huis op Urk én huisdier, konijn Wollie. Ook is er een knuffelkonijntje meegekomen, precies hetzelfde als dat Tamara zelf nog in haar koffer heeft zitten. ,,Wij dachten: één en één is twee. Als ze straks datzelfde knuffeltje ziet, dan is het contact makkelijker gelegd; net of we dan al een beetje bij haar horen.''
De drie dagen die het echtpaar moet overbruggen voor de eerste fysieke ontmoeting duren lang, voelen onwerkelijk, maar gaan toch voorbij. Op donderdagmorgen 17 oktober zien ze hun dochter voor het eerst; aan de hand van de begeleider komt ze op blote voetjes richting de ontmoetingsruimte stappen. Wat is ze prachtig.
Een verlegen meisje. Zo hadden ze haar beschreven gekregen, en in eerste instantie lijkt ze dat ook. Waranya zit in kleermakerszit voor Gerrit en Tamara op de grond en heeft haar blik naar beneden gericht. Het is duidelijk dat ze geen idee heeft wat ze met deze situatie, met deze vreemde mensen, aan moet. Het knuffeltje heeft ze wel uit Tamara's handen gegrist en onder haar arm geklemd, maar van verder contact is geen sprake. Gerrit en Tamara halen alles uit de kast: blazen ballonnen op, plakken stickers. En dan gebeurt het: een eerste verlegen blik wordt intenser. Waranya komt los, speelt mee en heeft, wanneer dit uurtje voorbij is, moeite met afscheid nemen. Zoekt tijdens het kiekeboe spelen, haar lievelingspel, al naar veiligheid bij Tamara. ,,Het voelde allemaal 'eigen'. Het was zo jammer dat we haar die ochtend toch weer achter moesten laten. Haar vaste begeleider was er die dag niet. Zij moest nog afscheid nemen. Daarom mochten we haar op dat moment nog niet meenemen. Morgen terugkomen, werd de afspraak.''
'Eventjes heb ik zelfs gedacht: doen we hier wel goed aan? Moeten we haar wel meenemen?'
Een poosje later ploffen Gerrit en Tamara bij het zwembad van hun hotel neer. Met een onwerkelijk gevoel, net of het allemaal niet echt gebeurd is. De nacht kan niet snel genoeg voorbij gaan, en met een hart vol blijde verwachting rijden ze de volgende morgen weer naar het kindertehuis. Daar slaat de blijdschap al snel om in verdriet en twijfels. Het afscheid van haar vaste begeleider valt Waranya zwaar. Ze wil niets van Gerrit en Tamara weten, ze mogen niet eens bij haar in de buurt komen. ,,Eventjes heb ik zelfs gedacht: doen we hier wel goed aan? Moeten we haar wel meenemen?''
De begeleider stelt voor om het weer spelenderwijs te proberen. In het naastgelegen speeltuintje trekken Gerrit en Tamara weer alles uit de kast om contact met haar te krijgen. Volgens de medewerkers is het ook nog verplicht op dat moment een gezinsfoto te maken. ,,Ze werd gelokt met haar lievelingschips, ging krijsend op de foto. Het werd zo een traumatische ervaring. Dat wilden we voorkomen, dus hebben we doorgepakt. Haar gewoon met ons in de auto gezet. Stevig in onze armen genomen. Toen was ze ineens stil.''
In het hotel gaat een nieuwe wereld voor Waranya open. ,,Ze had bijvoorbeeld schijnbaar nog nooit een televisie gezien. De afstandsbediening zag ze als een soort toverstafje. Die moest de volgende morgen met het ontbijt ook mee.'' De drie proberen zo goed en zo kwaad als dat gaat aan elkaar te wennen. Waranya vindt veel dingen spannend, en wat ze niet kent, weigert ze pertinent. ,,Het was bloedheet, en we wilden graag met haar zwemmen. Maar een badpakje, dat ging ze dus echt niet aantrekken, dat had ze nog nooit gezien. Gelukkig had ik een opblaasbootje meegenomen, dus kon ze daarin lekker spatteren op ons balkon.''
Ook de taal vormt een probleem. Wanneer Gerrit en Tamara er met handen en voeten niet uitkomen - voortdurend beelden ze uit wat ze bedoelen en zeggen er de Nederlandse en Urker woorden bij - biedt Google Translate soelaas. Waranya brabbelt vrolijk in het Thais terug. ,,Dat verlegen meisje hebben wij niet meer teruggezien. Ze is zo ontzettend open, vrolijk en ondernemend. En ze sliep vanaf dag één tussen ons in. Vleide zich net zo lekker tegen me aan. Echt bijzonder, je bent toch nog een vreemde voor haar.''
Net of ze dacht:
is dit allemaal voor mij?
De dagen in Thailand vliegen voorbij; gelukkig gaat alle papieren rompslomp die nog nodig is voor het vertrek, ook snel en zo staat het jonge gezinnetje op woensdag 6 november op het vliegveld van Bangkok, klaar voor vertrek naar Nederland. ,,Daar, en later op Schiphol, worden alle papieren nogmaals gecontroleerd. Op Schiphol was zelfs de marechaussee ingeschakeld; zij hadden een seintje gekregen dat een driejarig Thais meisje alleen reisde. Foutje in het systeem, Waranya heeft immers een Thais paspoort en wij een Nederlands, en dat was niet aan elkaar gekoppeld. Het misverstand was snel opgelost.'' Met twaalf uur vliegen in de benen, waarin Waranya uiteindelijk maar een uurtje sliep en voor de rest de clown uithing, en het oponthoud met de controles, is het drietal hartstikke moe wanneer het eindelijk voet op Hollandse bodem zet. ,,En dan dat onthaal op Schiphol van de familie. Met een touringcar vol waren ze naar het vliegveld gekomen. In eerste instantie wist Waranya even niet wat ze ermee aan moest. Net of ze dacht: is dat allemaal voor mij? Maar dat duurde maar een paar tellen; ze genoot van al die drukte!''
Bijna een maand is Waranya nu op Urk en genieten doet ze volop. Niet van alles natuurlijk, de Hollandse pot doet haar gruwen. ,,Een keer in de drie dagen kook ik een bordje rijst met een gebakken ei voor haar, dat stouwt ze zo naar binnen. Heeft ze weer een beetje bijgegeten. Ook brood is niet haar favoriet, dus dat staat hier meestal tot de kost op tafel, dan heeft ze tijdens het spelen wel ineens haar boterhammetje op. Ze houdt van mensen om zich heen, maar heeft zichtbaar moeite met afscheid nemen. We realiseren ons dat wij in haar korte leven al haar vierde thuis zijn. Dat heeft impact.''
Waranya heeft zich heel duidelijk aan Tamara als veilig baken vastgeklampt; ze volgt haar als een schaduw door de woning, houdt haar continu in de gaten. Dat gaf ook problemen met slapen; een eigen kamertje? Geen denken aan. ,,Het ledikantje staat daarom aan ons voeteneind. Dan wordt ze evengoed af en toe wakker, maar als we dan laten horen dat we er nog zijn, zakt ze zo weer af. Ik zeg wel eens tegen Gerrit: Waranya en ik hebben geen navelstreng gedeeld, maar het voelt alsof we met een onzichtbare draad aan elkaar zijn verbonden.''
