In China is en blijft het stil
Die stilte. Die oorverdovende stilte en knagende onzekerheid. Familie Koffeman heeft zóveel vragen, maar ze worden maar niet beantwoord. Hun lieve Gerrit bevindt zich duizenden kilometers verderop in China. Hij blijft op afstand, terwijl Klaas-Willem en Greetje, Cobie en Jayden hem zo graag een knuffel willen geven. Hem vertellen dat ze van hem houden. Dat hij zo welkom is. Maar er is geen enkel contact mogelijk. Het voelt alsof ze weggevaagd zijn uit Gerrits (6) leven.
Een jaar is verstreken sinds het laatste interview, eind 2023. Dat jaar eindigde voor familie Koffeman verdrietig. Ze kregen van het adoptiebureau te horen dat China per direct wilde stoppen met internationale adoptie. Het bericht sloeg in als een bom. Wat nu? Wat was de weg die ze moesten gaan? Betekende dit het einde? Het frustrerende is dat ze nu, een jaar later, nog steeds geen antwoord kunnen geven op die vragen. Gerrit is nog steeds niet thuis. Zijn slaapkamer is leeg, net als zijn plekje aan tafel. Juist zijn voortdurende afwezigheid maakt dat hun zoon en broertje meer dan ooit aanwezig is in hun gedachten. En in hun harten.
Adoptiedossiers stilzwijgend gesloten
China plaatste een kleine, maar hoopvolle kanttekening bij het ontstellende bericht eind vorig jaar. Met de nog lopende adoptieprocedures willen ze tot een diplomatieke oplossing komen. Wat bedoelt het land hiermee? Betekent een 'diplomatieke oplossing' dat ze hun Gerrit tóch nog mogen ophalen uit het kindertehuis?
Klaas-Willem en Greetje werden, samen met zeven andere adoptiestellen, het afgelopen jaar op de hoogte gehouden door het Nederlandse ministerie van Justitie. Tijdens een speciale bijeenkomst gaf het ministerie uitleg van de 'note verbales' die ze meerdere keren naar China hebben gestuurd. Vanuit China kwam hier geen enkele reactie op. Ministers Hoekstra, Helder en Kaag vroegen tijdens hun bezoek in China aandacht voor de Nederlandse adoptieouders. Opnieuw geen respons. Het ministerie kon niet anders dan concluderen dat China stilzwijgend de adoptiedossiers heeft gesloten. Hoe kon China dit doen? Alle formaliteiten zijn vier jaar geleden al afgehandeld. Juridisch gezien is Gerrit hún kind, heeft dat dan geen enkele betekenis?
Andere ouders mogen wél naar China
Dan komen Klaas-Willem en Greetje aan de weet dat de adoptieouders uit Italië en Spanje wél hun kinderen uit China opgehaald hebben. Zijn die landen wel tot een diplomatieke oplossing gekomen met China? De informatie geeft boosheid, frustratie en verdriet bij de Nederlandse adoptieouders. Nieuwe vragen spoken door hun hoofd: wat als hun kinderen ouder worden? Kunnen ze dan contact met hen opnemen en mogen ze eventueel naar Nederland komen? Mogen ze hier, na hun achttiende jaar, komen om te studeren of om te wonen? Het ministerie van Justitie gaat over deze vragen in gesprek met Spanje. De adoptieouders zijn 16 december, na het ter perse gaan van deze krant, opnieuw uitgenodigd voor een samenkomst. Hopelijk krijgen ze dan te horen waarom de ouders in Italië en Spanje hun kinderen in China op konden halen. Wie weet heeft dit ook positieve gevolgen voor hun situatie? Klaas-Willem en Greetje durven er bijna niet meer op te hopen.
Een flakkerend vlammetje hoop
Inmiddels zit het gezin al jaren vast in een vreselijke situatie, waar geen einde aan lijkt te komen. Het kleine peutertje waarmee gezin Koffeman bijna vijf jaar geleden voor het eerst kennismaakte, wordt in januari alweer zeven jaar. Nog steeds leven Klaas-Willem en Greetje voortdurend tussen hoop en vrees, al zijn ze er ondertussen grotendeels van overtuigd dat hun Gerrit nooit thuis zal komen. Hij zal opgroeien in het kindertehuis, en niet bij hen op Urk. Zeven jaar geleden hadden ze nooit gedacht dat ze nu nog steeds met lege handen zouden staan. Ze wilden zo graag een kind een goede toekomst geven. Telkens als ze dachten dat de deur écht dicht zat, was er toch weer een gesprek of telefoontje dat die deur weer op een kier zette. Hun hoop flakkerde telkens even op, om daarna compleet de grond in geboord te worden. Als ze nu maar zeker zouden weten dat Gerrit nooit meer thuis zou komen. Dan hadden ze in ieder geval zekerheid. Nu staat hun leven al vijf jaar stil.
Het contact met Gerrit en het kindertehuis is helemaal stopgezet, op bevel van de Chinese overheid. Familie Koffeman hoort niets meer. Ze krijgen geen foto's en filmpjes waarop ze Gerrit zien groeien, spelen en lachen. Klaas-Willem en Greetje weten niet of deze hele situatie wel is uitgelegd aan Gerrit. Hij noemde hen vader, moeder, broer en zus en opeens zijn ze er niet meer. Wat zou er door zijn hoofdje gaan? Dat ze Gerrit nooit kunnen vasthouden en zien opgroeien geeft veel verdriet. Het is nog steeds niet te bevatten dat hen dit is overkomen.
Het gemis van Gerrit in hun hart en leven is er iedere dag opnieuw. Toch weet gezin Koffeman zich gesterkt en gedragen. Daarom gaan ze, ondanks de lege plaats in hun gezin, de toekomst ook hoopvol tegemoet. ,,We geloven vast dat de Heere hier Zijn wijze bedoelingen mee heeft, ook al begrijpen we die nu niet. Elke dag bidden we voor Gerrit. Meer kunnen we niet doen." In vertrouwen leggen ze hem terug in de handen van de Heere, Die hem ook aan hen gegeven heeft.
