Maskerade
Soms zie ik het ook niet meer. Om de dorpsgeschiedenis een beetje te duiden, probeer ik steeds maar orde in de chaos te brengen. Ik lees wat nieuwsbronnen, krijg wat artikeltjes toegestuurd en volg op dit moment de formatie op de voet. Dat laatste is al lastig genoeg. De SGP heeft als grote winnaar twee collega’s uit de polder bereid gevonden om die formatie een beetje te leiden en inmiddels ligt er een rapport vol complimenten aan ‘de Urker gemeenteraadsleden die bereid zijn om in grote saamhorigheid de schouders eronder te zetten’. ‘Het college moet draagvlak in de raad hebben’, is een belangrijke conclusie, ‘en omdat er behalve de SGP geen enkele partij ervaren leden of wethouderskandidaten heeft, is het om het even waar die coalitie verder mee aangevuld wordt. Laat het dan maar bij het oude’, vindt formateur Simonse. Als polderjongen wil hij de formerende partijen nog wel iets meegeven: ‘Probeer nou eens een brug te slaan naar de Noordoostpolder en benoem gewoon wat jullie als gemeente ons te bieden hebben’. Tja?
Terwijl ik dan nog loop te kauwen op de formatie en geen idee heb wie precies wat wil, komt er een artikel binnen over gezichtsbedekking. Of onze rellende jongeren dat voortaan even zonder bivakmuts willen doen, want anders riskeren ze een boete van 2500 euro. En net als je denkt dat het niet gekker kan, bemoeit het grote Amnesty International zich ertegenaan. ‘Of onze burgervader even niet zo mal wil doen. Het verbieden van blote wangetjes bij het bombarderen van een rotonde, gaat alle juridische perken te buiten. Geen enkele andere gemeente in Nederland gaat zo buitensporig met de privacywetgeving om en protesten moeten ten allen tijde met gezichtsbedekking kunnen plaatsvinden’. Nog meer chaos in m’n hoofd. Waar heel Nederland altijd een bepaalde mening heeft over onze rellende jeugd, gaat nu onze burgervader teruggefloten worden door een mensenrechtenorganisatie van wereldformaat. Het moet niet gekker worden.
Terwijl onze jongeren beticht worden van het verbergen van hun ware gezicht, maak ik me vooral zorgen om de grote mensen. De dubbele agenda van Amnesty wordt me duidelijk vanuit een begeleidende afbeelding. Een schreeuwende demonstrant verstopt zijn echte identiteit achter een zwartwit-geblokte doek. Juist ja. Ik vat ‘m. Daar komt die plotselinge voorliefde voor de Urker reljeugd ineens vandaan. Dat andere valt ‘s middags op z'n plek, wanneer Jannie en ik ergens in Ens in een uit de kluiten gewassen kas bloemetjes aan het kopen zijn. Er zijn pakweg twintig klanten binnen, schat ik. De voertaal mag u raden. Dé melkkoe wordt in de polder gemolken.
watwietwillem@outlook.com