Bregtje
Post-Bakker
Geboren: 15 september 1946
Overleden: 6 september 2025
Bregtje was een bijzonder zorgzame vrouw en moeder, die het liefst haar gezin om zich heen had. Ze had een pittig karakter. Ze was direct en eerlijk. Bregtje hield graag de regie en bracht duidelijk onder woorden hoe ze het hebben wilde. Dit had ze van geen vreemde, ze was er immers één van Piet van ‘het ouwe baosies volk’. Haar creativiteit liet ze zien in het omtoveren van vele lapjes stof tot jurkjes en andere creaties.
Net na de oorlog werd Bregtje geboren als vijfde kind in het gezin van Piet en Dirkje Bakker. Ze groeide op in Wijk 6-2 (de cementen straat) met haar zussen Grietje en Heiltje, broers Hendrik en Hein en jongste broer Piet. Het was een arme tijd en omdat vader Piet ziek was, was het de taak van moeder Dirkje om voor inkomen te zorgen. De kinderen hielpen mee door langs de deuren te venten met klossen garen en lapjes stof.
Bregtje ging van de lagere school naar de huishoudschool en hier groeide het verlangen om zuster te worden. Samen met haar maot ging ze werken en leren in Sonnevanck in Harderwijk. Hier woonde ze in barakken en eens in de twee weken kwam ze een dag naar huis om de familie te zien en haar moeder te helpen in het huishouden.
Sonnevanck was ook de plek waar Kobus en Bregtje elkaar voor het eerst ontmoetten en hij gelijk kennismaakte met haar pittige karakter. De regel was: bezoek telt niet meer dan twee personen en zij verzocht hem vriendelijk doch dringend in de wachtruimte plaats te nemen. Kobus had geen keuze. Hij bleek onder de indruk van deze zuster en vele bezoekjes naar Harderwijk volgden, wat uiteindelijk uitliep in een trouwdag in 1970.
Kobus en Bregtje gingen wonen op De Akkers 40. Hier werden hun negen kinderen geboren: Jurie, Grietje, Dirkje, Pieter, Jan, Elly, Ester, Hendrik en Maria. Het gezin maakte hier mooie herinneringen. Kobus voer op de kotter en Bregtje was de spil van het gezin. Ze stond bekend om haar gastvrijheid. Er was altijd plaats aan de eettafel, genoeg eten in de pan en anders ging de visbakpan weer aan. Want wat Bregtje maakt dat smaakt! En als het even kon, ging de kattebak van de auto vol met (buurt-)kinderen op weg naar de camping in Langelille.
Daarnaast verzorgde ze de boekhouding van de kotter en als het nodig was hakte zij de knoop door waar Kobus soms te goedig was. Bregtje hield graag de regie en bij het ouder worden vond ze het lastig om dit los te laten.
Groot verdriet kwam er in het gezin Post toen ze in september 2023 onverwachts afscheid moesten nemen van oudste dochter en zus Grietje in de leeftijd van 50 jaar. Grietje nam een grote plaats in binnen de familie. Ze woonde nog in het ouderlijk huis en zowel haar ouders als haar broers en zussen konden altijd een beroep op haar doen. Ze was een speciale tante voor de neven en nichten. Daarom verdient ze een plek in de ‘Wij gedenken’ van haar moeder.
Grietje hield van dieren en besteedde veel tijd aan hun verzorging. Ze was vaak te zien met haar wagentje met de paardjes ervoor en met haar hondje in het Wilhelminapark. Met veel doorzettingsvermogen had ze haar rijbewijs gehaald en in haar autootje kon ze gaan waar ze naartoe wilde. Ze had een kinderlijk geloof en overtuigde de dominee dat haar jonge leeftijd geen belemmering hoefde te zijn om belijdenis te doen. De Heere Jezus heeft immers gezegd: 'Laat de kinderen tot mij komen'.
Haar familie zag haar ouder worden en in kracht afnemen, maar Grietje liet zich niet bemoederen. Zij zorgde het liefst voor anderen en vroeg geen aandacht voor zichzelf. Op de verjaardag van haar moeder werd nog een mooie familiefoto gemaakt en daarna gaf ze toe dat ze zich niet lekker voelde en ging ze naar bed. Wat in eerste instantie op een buikgriep leek, bleek toch ernstiger te zijn en Grietje werd in het ziekenhuis opgenomen. Hier volgde een spannende week waarin de familie leefde tussen hoop en vrees. Hun vrees werd bewaarheid en ze werden geroepen om afscheid te nemen van hun geliefde dochter, (schoon-)zus en tante.
Moeder Bregtje hield zich staande, maar het verdriet op haar gezicht liet zien hoe zwaar het verlies van haar dochter haar viel. Zij vond kracht in de woorden van Psalm 145 vers 6a:
'De HEER’ is recht in al Zijn weg en werk,
Zijn goedheid kent in ’t gans heelal geen perk.
Hij is nabij de ziel, die tot Hem zucht,
Hij troost het hart, dat schreiend tot Hem vlucht.'
Nog geen twee jaar later, tijdens de afscheidsdienst van Bregtje zelf, werd stilgestaan bij deze zelfde woorden uit Psalm 145. De woorden die Bregtje gesterkt hadden, mochten nu tot troost zijn voor Kobus, haar kinderen en kleinkinderen.
Nog rouwend om het verlies van ‘onze’ Grietje, was daar zo onverwachts het naderende einde van hun geliefde vrouw, (schoon-)moeder en bessien Bregtje. Een zware hersenbloeding en een hartinfarct maakten dat artsen niets meer voor haar konden doen. Hoewel een harde boodschap, hield Bregtje de regie en gaf ze aan dat ze naar huis wilde. Thuis mochten ze samen nog waardevolle momenten beleven en de familie bewaart hier kostbare herinneringen aan. Een rode draad hierdoor heen is: al schrijvend (praten ging niet meer) hield ze de regie, bleef ze zorgen en wees ze naar boven en schreef: trouwe vrienden, lieve kinderen, God is goed.
