Waar is de buurvrouw?
Een attente en betrokken plaatsgenote besloot zondagochtend na de kerk eerst even te bellen naar een buurvrouw. Ze had de vrouw gemist in de kerk en dat was niets voor haar. Bovendien: als ze er niet was, dan belde ze van tevoren altijd. Ze kreeg echter geen gehoor. Daarop besloot ze er even naartoe te lopen. Ze bonsde op de deur, tuurde door het raam en riep door de brievenbus. Geen gehoor.
Ze informeerde bij de buren. Die werden ook ongerust en adviseerden een schoonzus te bellen. Die belde op haar beurt meteen maar de politie. Agenten kwam aan bij de woning, tikten op het raam en riepen nog net iets harder door de brievenbus. Opnieuw geen gehoor. Er zat niets anders op dan de deur open te breken. Maar net op het moment dat de agenten hun materialen in stelling brachten, stopte er een auto voor de deur. De vermiste buurvrouw werd door een vriendin thuisgebracht. Het was de vriendin die ochtend ook al opgevallen dat de vrouw niet in de kerk was. Ze was daarom meteen na afloop langsgegaan en hoorde dat de buikpijn die de vrouw die ochtend thuis had gehouden, inmiddels was 'overgebeterd'. En dus ging ze gezellig mee voor een kopje koffie. Ze beloofde voortaan bij afwezigheid haar buurvrouw écht even te bellen.