Het kan nog steeds
Hij mist geen wedstrijd.
Zowel bij thuis- als uitwedstrijden staat hij langs de lijn.
Ook zaterdag liet hij geen verstek gaan.
Een beetje afgezonderd van het overige publiek stond hij daar, ietwat eenzaam, naar de wedstrijd te kijken.
Hij was er bij in 1985, 1990, 1996, 2000, 2011, 2014 en 2022.
Hij was er bij in 1981, 2007 en 2012.
Kampioenschappen en degradaties.
Hij maakte het allemaal mee.
,,Jammer hé."
Ik begreep direct wat hij bedoelde.
,,Het zou zeker jammer zijn, maar het kan nog steeds", antwoorde ik.
Hij lacht.
,,Jij bent en blijft positief, ik vrees echter dat we het niet gaan redden."
Het klinkt berustend, alsof hij zich er al bij heeft neergelegd.
We hebben het kort over tegenstanders die elk seizoen sterker en sterker worden.
We hebben het over Lucas, Willard, Jarno en Jent, spelers die we nu zo goed hadden kunnen gebruiken.
,,Natuurlijk hoop ik dat ze het nog voor elkaar boksen om PD-wedstrijden te halen, maar dan mag er niets meer tegenzitten, en ik ben bang dat het geluk ons nu niet ineens gaat toelachen."
Ik knik begrijpend en vervolg mijn weg langs het veld.
Een half uur later loop ik hem weer voorbij.
Even daarvoor is het 2-3 geworden.
,,Het kan nog hoor."
,,Jij bent en blijft positief, ik ben bang dat ze niet nog een keer gelijk gaan maken."
Drie minuten later kopt Jesse Kramer de 3-3 op het scorebord.
Terwijl ik bij de ingang van het clubhuis sta te wachten op het eindsignaal, komt hij aanlopen.
,,Je had gelijk, het kon nog."
Terwijl hij dat zegt, fluit de scheidsrechter voor het einde.
Slechts een puntje, terwijl drie punten toch echt hard nodig waren.
Op weg naar zijn auto, draait hij zich nog om:
"Nog een goede zondag, en weet je, het kan nog steeds."
Zaterdag in Genemuiden is hij er weer.
Zijn club, zijn jongens, zijn ploeggie.
Die laat je nooit in de steek.
Klaas Ras