Lilian
De eerste melkkoe die we kochten om op het land bij ons huis te staan, werd door Malliya Lilian genoemd. Ze was ernstig vermagerd toen we haar overnamen van haar vorige eigenaren. Sinds we Lilian hebben, heb ik goed leren melken omdat ze alles rustig toeliet. Ze was al een tijdje drachtig en beviel van een prachtig bruin stierkalfje op een vroege zondagavond onder het toeziend oog van ons allemaal. Alles leek goed, maar Lilian herstelde in de dagen erna niet. De placenta kwam niet op tijd en ze wilde niet eten. Hulp van anderen om haar te laten staan en een bezoek van de dierenarts volgden, maar ze bleef zwak. Toen we woensdagavond naar bed gingen, was ik bang dat ze het niet zou overleven.
Ik kon de slaap bijna niet vatten en toen ik om 3 uur wakker schoot, ging ik meteen kijken hoe het met Lilian was. Ze was op haar zij gegleden en ik besloot dat ik Mathayo wakker zou maken. Met zijn tweeën kregen we haar in een betere houding. We bouwden een stellage die haar tegen moest houden, zodat ze niet weer languit zou komen te liggen. Het begon inmiddels te regenen en ik hoopte vurig dat dit zou stoppen. De volgende ochtend troffen we haar gelukkig nog in de goede houding aan. We besloten de dierenarts te bellen die een infuus aanraadde. De dierenarts kwam met twee assistenten en we bouwden een afdak met een groot zeil, zodat Lilian geen last zou hebben van de warme zon.
Hierna vertrok ik naar de markt, waar ik iedereen vertelde dat ik laat was omdat Lilian ziek was. In onze familie kent iedereen Lilian, omdat ze een tijdje in de buurt van de boma heeft gestaan om te grazen toen wij haar niet molken. Vol goede moed ging ik bepakt en bezakt weer terug naar huis. Ik liep meteen naar het land om te kijken of het al beter ging met Lilian. Mathayo en Leiyan hadden haar net maïspap met medicatie gegeven en wilden haar omdraaien in een andere houding, maar toen liet ze opeens het leven. Verbouwereerd stonden we met zijn vieren te kijken. De eerste tranen kwamen bij Leiyan en ook Malliya was verdrietig. Ik kreeg zelf een brok in mijn keel en Mathayo was aangeslagen dat ze in zijn handen net was gestorven.
We besloten te bellen met mensen die dode dieren opkopen. Aan de telefoon vertelden ze dat ze 15 euro boden en toen was de keuze snel gemaakt. Dan kunnen we haar beter zelf houden. Malliya moest vijf minuten wennen aan het idee dat we Lilian zouden opeten, maar vlees is ook gewoon vlees. Voor de Maasai is het heel normaal om dieren die dood gaan op te eten en vrijwel alle onderdelen van het dier te benutten. Zo hebben we bijvoorbeeld de huid van Lilian bewaard. De kinderen keken aandachtig toe hoe de koe werd gevild en alle onderdelen werden verdeeld. Een deel werd diezelfde avond nog in een grote pot gekookt voor iedereen die had geholpen. We hielden zelf ook wat vlees en de rest hebben we uitgedeeld aan de buurt en de familie die er meerdere dagen van hebben gegeten.
Het kalfje van Lilian, dat omgedoopt is tot Brownie, doet het gelukkig goed en wordt gevoed door onze andere twee koeien. Minder melk voor ons, maar ik ben blij dat Lilian een gezond kalfje heeft achtergelaten. We missen Lilian nog steeds, want als ik bijvoorbeeld voedselrestjes naar het land bracht, was zij altijd de eerste die op me af kwam.
Malliya heeft een oplossing bedacht voor het gemis: 'Mama, als we geld hebben gespaard om een nieuwe koe te kopen, dan noemen we haar gewoon weer Lilian'.