Rie Visser-
Voorthuijzen
Geboren: 20 april 1930
Overleden: 31 augustus 2025
Op Urk stond ze bekend als ‘Rie van de Skuil’. Een toegankelijke en vriendelijke vrouw met de roeping om naar de ander om te zien. Haar ideale verjaardagscadeau? Een velletje postzegels voor nog te verzenden kaartjes.
De wieg van Rie stond in het West-Friese Medemblik. Ze was het eerste kind in het gezin van Johannes en Marie Voorthuijzen. Het uiteindelijk achtkoppige gezin woonde op de haven van de kustplaats. Rie volgde onderwijs op de christelijke school en hielp al jong in het huishouden.
Op 15-jarige leeftijd, vlak na de oorlog, leerde ze Meindert Visser kennen, een IJsselmeervisser die was aangemeerd in de haven van haar woonplaats. Ze kregen verkering en Meindert ging in 1946 in dienst in Amersfoort. Voor de bezoeken aan zijn meisje moest hij met de trein, bus en boot een lange reis afleggen.
Op 9 december 1950 stapten Meindert en Rie in het huwelijksbootje en samen gingen ze wonen op de bovenverdieping van Wijk 6-118, de woning van de ouders van Meindert. Een paar jaar later kregen ze één van de houten noodwoningen aan Het Top, de 'keeten' genaamd.
Samen kregen ze zes kinderen: Klaas, Leen, Jeanette, Rita, Margriet en Johannes. Het gezin verhuisde diverse keren: in 1957 naar Wijk 5, in 1964 naar de Pyramideweg en in 1970 naar De Akkers.
Meindert was met de UK 25 de hele week op zee en dat betekende voor Rie het gezin onderhouden. Voor haar was het huishouden een noodzakelijk kwaad. Ze ging er liever op uit. Rie was namelijk een ondernemende vrouw met veel ideeën. Zo bedacht ze voor haar kinderen uiteenlopende activiteiten: van picknicken op de dijk tot tenten maken op de voorstraat, en van pannenkoeken bakken op een oliestel, tot gezellig samen spelletjes spelen. De kinderen kijken hier met warme gevoelens op terug.
Rie had als ‘vreemde’ de Urker taal snel opgepakt en had een uitgebreid sociaal leven. Haar man Meindert was actief in de Urker politiek en raakte betrokken bij de oprichting van de CGK Maranatha. Er ontstond een vrouwenvereniging binnen deze kerk en Rie kreeg hier de voorzittersrol. Ze volgde later een cursus retorica en welsprekendheid en bloeide hier zichtbaar van op. Kennis vergaarde ze door boeken te lezen.
In de jaren ’80 werden Rie en Meindert betrokken bij De Skuil. Ze boden een ontmoetingsplek voor jongeren uit de reformatorische gezindte, als alternatief voor de barren. Rie groeide op in een orthodox-protestantse kerk en deze ‘ligging’ was een onderdeel van haar identiteit. Ze had daardoor een goede aansluiting met de jeugd waarmee ze in contact kwam. Meindert en Rie hielden aan deze tijd veel vriendschappen over.
Het overlijden van schoonzoon Jaap in 2009, haar dochter Jeanette in 2016 en schoonzoon Terry in 2017 in Zuid-Afrika waren droevige gebeurtenissen in het leven van Rie. Toch had ze een bijzondere gave om door het verdriet heen haar ogen op God gericht te houden en het diepgewortelde vertrouwen in Hem haar niet te laten bedrukken. Het gebed was een belangrijke steunpilaar voor Rie.
Na een tijdje op het Nieuwe Klif te hebben gewoond, verhuisde echtpaar Visser naar een nieuw appartement op de Schotbalk. Rie werd mantelzorger van haar man en in 2006 overleed hij op 79-jarige leeftijd. In 2018 nam ze haar intrek in een appartement in Het Dok, waar ze aanvankelijk erg tegenop zag.
Maar haar optimistische en dankbare karakter bloeide gelukkig weer op en tot het laatst toe bleef ze helder en scherp van geest. 'Goedsmoeds' omschreef Rie haar toestand tijdens haar 95-jarige verjaardag in april 2025. Ze hield keurig bij wie een bezoek aan haar bracht, via haar zoon steunde ze diverse goede doelen en ze sprak tot de dag voor haar overlijden filmpjes in voor familieleden.
Rie’s sterven kwam plotseling. Het duurde in haar leven lang voordat ze zichzelf het heil kon toe-eigenen, maar ze vond rust en was al jaren bereid om naar het Vaderhuis te gaan. Rie ging gezegend heen met een nageslacht van zestig personen en mocht twee keer betovergrootmoeder worden.
Na een rouwsamenkomst in de Immanuëlkerk, geleid door ds. H. Polinder, werd Rie naar haar laatste rustplaats op aarde gebracht, bij haar man Meindert. De tekst boven haar rouwkaart, hun trouwtekst, uit 1 Thessalonicenzen 5 vers 17, was onomstotelijk verbonden met Rie: ‘Bid zonder ophouden, dankt God in alles, want dit is de wil van God in Christus Jezus over u.'