Gastvrij?
Over een aantal weken hoop ik met 50 broeders en zusters af te reizen naar Malta. We treden daar met elkaar als het ware in de voetsporen van de apostel Paulus. We reizen niet alleen door het land maar ook vooral door de Bijbel heen. Op verschillende bijzondere plekken zal Gods Woord opengaan en staan we met elkaar stil bij woorden van Paulus. Oude woorden van toen, maar tegelijkertijd ook woorden die ons vandaag nog zoveel te zeggen hebben…
Het was niet Paulus' bedoeling om Malta aan te doen. Paulus' dagen om in vrijheid rond te reizen lagen helaas inmiddels achter hem. Hij was gevangengenomen en had zich als Romeins staatsburger beroepen op de keizer en nu was hij als gevangene onderweg naar Rome. Hij en het reisgezelschap waarin hij verkeerde, leden tijdens deze reis echter schipbreuk en kwamen zo op het eiland Malta terecht. Er staat niet veel geschreven over Paulus' tijd op Malta maar wat er staat geschreven is wel bijzonder. Er staat namelijk dat zij op Malta bijzonder gastvrij ontvangen werden door de mensen. In de HSV staat het met de volgende woorden omschreven: buitengewone menslievendheid. Wat een mooie woorden… Wat bijzonder als er zo over je als land, als plaats, als bevolking, geschreven mag worden.
Over ons prachtige dorp en haar inwoners wordt ook vaak geschreven. Helaas lang niet altijd positief. Als je an de walle vertelt dat je van Urk komt, dan hebben mensen daar vaak gelijk een beeld bij. En dit beeld klopt lang niet altijd met het beeld wat wij van onszelf hebben. De dingen die wij zo enorm weten te waarderen in onze samenleving worden vaak juist niet opgepikt door de landelijke media. Wat zijn dan die dingen? Wat zijn die dingen die volgens ons Urk, Urk maken? Is niet één van die dingen dat wij op Urk (nog) echt naar elkaar omkijken, dat als het eropaan komt, dat je mag weten dat je er niet alleen voor staat? Maar staat dit tegenwoordig niet ook op Urk onder druk? Hebben wij nog wel echt oog voor elkaar? En heeft dit omkijken naar elkaar ook grenzen? Kijken we naar eenieder om, of als we eerlijk zijn alleen maar naar ons ‘eigen volluk’? Zijn wij gastvrij? Zijn wij ook buitengewoon menslievend?
Volgens ons eigen volkslied wel. Het werd op Koningsdag weer uit volle borst meegezongen: Opgewekt is er het leven. De bewoners zo gastvrij. Warm van hart en gul in 't geven. Vlijtig in de visserij… Alsof we zeggen: kijk ons eens… Maar klopt het met de praktijk? Zijn wij zo gastvrij, zoals ons volkslied beweert? Het thema gastvrijheid komen we op veel plekken in de Bijbel tegen. Het ontvangen van vreemdelingen komt naar voren als een vorm van dienstbaarheid aan God. Het gaat verder dan beleefdheid; het is een actieve opdracht om ruimte te maken voor de ander. We lezen het al in Genesis over Abraham maar ook in Hebreeën 13:2 staat: Vergeet de gastvrijheid niet, want hierdoor hebben sommigen zonder het te weten engelen onderdak geboden. Jezus Zelf vat de gehele wet samen met de woorden God lief te hebben boven alles en je naaste als jezelf. Maar soms lijkt het wel of wíj kiezen wie wel en wie niet onze naaste is…
Paulus schrijft in Kolossenzen 3:23: en alles wat u doet, doe het van harte als voor de Heere en niet voor de mensen. Alles wat we doen, mogen we doen voor de Heere. Als we zo in het leven zouden staan met elkaar, wat zou er dan over Urk geschreven worden? Zou er dan over ons geschreven worden dat we buitengewoon menslievend zijn? En zouden de mensen dan niet nieuwsgierig worden waarom we zo in het leven staan? Zouden ze er dan achter komen dat we het niet doen voor onszelf, maar omdat we Zijn liefde voor de mensen hebben mogen ontdekken. Ik geloof dat er zo van ons voormalig eiland iets uit mag gaan, nog meer dan dat we al mogen doen…
Sjoerd Bakker
jongerenpastor GKU