Achter de wolken...
‘en een wolk onttrok Hem aan hun ogen’ - Handelingen 1 : 9
Het gebeurde op de dag van Jezus’ Hemelvaart. Hij had afscheid van Zijn discipelen genomen. Zij hadden van Hem de opdracht gekregen om in de hele wereld het Evangelie, de blijde boodschap van wat Hij had gedaan, te gaan vertellen. Daarna had Hij hen allen gezegend. En, terwijl Hij hen zegende, ging Hij heen. Zijn lichaam verhief Zich van de aarde. Ze keken Hem na. Daar ging Hij, de Zoon van God, de handen alsmaar zegenend uitgestrekt. Ze stonden als het ware onder de schaduw van Zijn handen, die doorboorde handen. Op Golgotha was dat gebeurd, en zij hadden niets gedaan, waren gevlucht, hadden Hem verloochend. Alleen had Hij geleden.
Een groot wonder eigenlijk dat Hij hen bij dit afscheid zegende. Als Hij Zijn vuisten gebald had, of de vinger als waarschuwing geheven, zou dat terecht geweest zijn. Heel begrijpelijk. Maar, dat gebeurde niet. Hij zegende, bleef zegenen. Het was het laatste wat zij van Hem zagen. Want ineens was daar die wolk die Hem onttrok aan hun ogen.
Wat jammer. Zo’n zegenende Christus is waard om uren naar te kijken. Om je aan te vergapen: dat zoiets kan, na zo’n leven! Zo’n afscheid van onze wereld! Niet voor te stellen. Hij was veracht en wij hebben Hem niet geacht. En dan toch weggaan... al zegenend.
Jammer, dat die wolk er was... En dat Hij sindsdien ten diepste is gebleven. Konden wij Hem maar eens zien of aan anderen laten zien. Je kan dan terecht wijzen op dit grote wonder: zo staat God tegenover deze wereld, niet met gebalde vuisten, maar met zegenende handen.
Maar die wolk is er... Er is zelfs nog meer bewolking bijgekomen. Er zijn theologen die zeggen dat dat juist voor onze tijd kenmerkend is: godsverduistering.
En dat maakt een mens niet blij. Discipelen kunnen zo toch verdrietig zijn. Kinderen van God die zich eenzaam voelen. Ongelovigen worden gesterkt: er is immers niets te zien? Wat zou een open hemel wonderen doen.
Zoals Stephanus dat beleefde. Toen hij gestenigd werd, zag hij de hemel geopend. Dat geeft een kracht! En wat dacht u van Johannes op het eiland Patmos? Ook hij zag de hemel geopend en Jezus Christus als eens mensen Zoon.
Maar voor de meesten van ons geldt: wij zien Hem niet. Je weet dat Hij leeft. Je gelooft dat Hij regeert. Achter die wolken.
Wij zeggen wel: achter de wolken schijnt de zon. Zoiets zou je ook wat dit geloof betreft kunnen zeggen. Achter de wolken regeert Jezus Christus. En mocht iemand eraan twijfelen, dan is het goed te bedenken wat er aan die bewolking voorafging: Jezus, die zegende, Zijn discipelen, Israël, de aarde.
Laat door die wolk u het geloof niet ontnemen! Die wolk is realiteit. Maar de zegenende Christus ook. Hij is blijven zegenen. Ook achter de wolken.
Gebed:
Almachtige Vader, we merken niet altijd wat van Uw zegeningen, maar U zégent wel. En ik mag weten dat U leeft en regeert. Ik prijs Uw grote Naam. Amen.