Un nachien vort
‘Moe zullen wij un nachien vort?’. We zitten bij elkaar en zoeken een leuke bestemming. De kust, of juist wat anders, de Veluwe, of gewoon ergens in een stadje zoals Delft. Een nadeel: ik wil meestal het liefst naar waar ik al geweest ben. En Ietje gaat meer voor het ‘daar ben ik nog nooit geweest’.
Ietje vond iets wat mij nieuwsgierig maakte. Ik mompelde: ‘Paddestoel? Volgens mij kan dat wel eens van Klaas en Marleen zijn’. Omdat de naam Paddestoel in allerlei bedrijvigheid bij Marleen hoort, is het wat ik vermoed. Gastenverblijf de Paddestoel! Dus wij verdaagden op Urk.
Denk nou niet dat dit alleen mijn zin was, ook Ietje ging ervoor. We hadden een gezellige koffieochtend met veel familie bij een nicht. En een rondje vuurtoren en havens. Het verblijf in de Paddestoel was super. Een aanrader, ik zou zeggen: beleef het zelf!
's Avonds kwamen broer en schoonzus bij ons op de koffie en ook Klaas en Marleen schoven gezellig bij ons aan. Na een heerlijke nacht slapen, plus een ontbijtje van De Kof, vertrokken we. Een kringlooptocht stond op het programma. Op naar Lemmer, want daar zat volgens zeggen een ‘hele mooie’. We gingen daarna nog even het gezellige Lemmer in, en reden na een poosje het dorp weer uit.
Bij een rotonde keek ik even naar de fietsenwinkel. ‘Kijk’, zei ik zo terloops, ‘daar kocht ik toen die fiets’. ‘Die fiets?’, vroeg Ietje, ‘nooit van gehoord, vertel’.
We waren die nacht met de Mutatie aangekomen in Lemmer en moesten daar lossen. Ik had een paar boodschappen nodig van de supermarkt. Omdat de auto daar niet aan wal kon, ging ik lopend, zo ver was het tenslotte niet. Fietsen hadden bij ons nooit een lang leven; óf ze werden van dek gestolen, óf je hoorde ze wegroesten onder het vele zoute buiswater.
Omdat het altijd zo lokt om een rondje door Lemmer te lopen, besloot ik dat eerst te doen. Ik kocht wat bij de drogist en bij nog wat andere winkels en dook daarna de Aldi binnen. Of dat ik nu vergat dat ik lopend was weet ik niet meer, maar ik moest daar twee bigshoppers kopen om mijn boodschappen in te doen.
En toen nog terug naar boord. Ik voelde mijn armen langer worden onder het gewicht van de tassen. Dikke nepen stonden in mijn vingers die ik, als ik de tassen even neerzette, amper nog recht kreeg. En wat was het warm!
Man man, ik liep de Poiesz, wat eigenlijk mijn doel was, voorbij en zag aan mijn linkerkant een fietsenwinkel, met een rijtje tweedehandsjes ervoor. Ik liep erheen, en jawel, daar stond-ie, hufterproof, met een krat voorop, ik dacht: ‘Die is voor mij!’.
Ik zette met een plof mijn tassen ernaast en ging de winkel in. Ik wees hem welke fiets ik wilde kopen. ‘We zullen hem rijklaar maken dan kunt u die vanmiddag ophalen’, antwoordde meneer. Ik protesteerde: ‘Rijklaar? Die rijdt nu ook vast wel hoor. Pomp de banden nog maar een beetje op, ik wil hem gelijk meenemen’.
Ik rekende honderdvijfenzeventig euro af en kwam met een fiets aan boord. Mijn armen hadden intussen de normale lengte weer aangenomen, nepen verdwenen van mijn vingers en we hadden weer een fiets!
‘Wat zei m'n va?', vroeg Ietje lachend. Nou, ik reikte hem eerst de tassen aan en toen de fiets. Die zette hij op het voordek en bekeek deze met uitgestrekte arm aan het stuur van een afstandje. Hij knikte goedkeurend: ‘Mooi fietsie'.