Afbeelding

Sportcolumn: Eddie en ik

Sport

De memorabele winters van 1985 en 1986 kwamen voor mij net te laat. Ik beschikte toen al over een paar lange, onhandige benen en des te hoger ik reikte, des te groter de angst om te vallen. Met een paar te krappe, ouwe schaatsen, op het grillige natuurijs van het IJsselmeer, de ijsbaan en de Grote Singel, kwam ik nooit veel verder dan wat onwennig geglij, liefst over besneeuwde gedeelten, met mijn moeder die vanaf de kant riep dat dát geen schaatsen was. Dan te bedenken dat ik thuis, op mijn sokken op het parket, de successen van Hein Vergeer had nageschaatst.