‘Ook een beetje dominee van Urk’
Algemeen,,Maar met het werk in de bar zit je aan het einde van de keten. Je bent eigenlijk al te laat”, zegt Egas. ,,We moeten zo jong mogelijk beginnen met de jeugd. Daarom voel ik ook steeds meer de noodzaak van het eerder beginnen met catechisatie geven. Ik denk dat we daarmee al op achtjarige leeftijd moeten beginnen. Buiten Urk gebeurt dat op sommige plekken al. En ook kleuterjufs hebben een enorm belangrijke taak. Zij kunnen de kinderen al leren de Heere te vrezen op een leeftijd dat kinderen nog erg ontvankelijk zijn. In groep acht komt het er al op aan. Dan komen kinderen al in aanraking met keuzes op het gebied van roken, drank en seksualiteit. Het geweten moet dan al gevormd zijn. Een keuze voor de Heere moet dan al in het hart leven.”
,,Mijn catechisanten? Die jongens en meiden die altijd zo goed meededen? Nee, ik geloofde echt niet dat die ook in barren kwamen. Maar kerkenraadsleden zeiden: ‘het is toch zo dominee’. En dus ging ik die zaterdag naar het Oude Dorp. We gingen eerst naar Het Anker, liepen daar de trap op, deden de deur open en liepen recht in de armen van een catechisant. Toen kon ik er echt niet meer omheen. Veel jongeren op Urk leven in twee werelden.”De naam van dominee A.A. Egas is de laatste zeven jaar onlosmakelijk verbonden geraakt met de jeugd. Hij kwam bekend te staan als een prediker die niet alleen regelmatig bij de deur van bars te vinden was, maar ook binnenin horecagelegenheden. En op het industrieterrein. ,,In illegale barren vonden soms waardevolle geestelijke gesprekken plaats.” De predikant van de Christelijke Gereformeerde Kerk ‘Eben Haëzer’ kwam aan het woord in de beroemde Zembla-documentaire ‘Vis, drugs en rock & roll’ ,,Ga lekker naar huis”, adviseerde hij daarin een jongen. ,,Barren bezoeken hield me scherp in de prediking. Met een half dronken meisje op het netvlies voelde ik de prikkel om tot bekering op te roepen des te heviger. Ik merkte ook dat jongeren wisten dat ik ze aanvoelde. Als je als dominee met twee voeten in de samenleving wilt staan, dan moet je ook daar zijn.”
Jong beginnen
,,Het werkte ontnuchterend om jongeren uit onze kerk in de horeca tegen te komen. Aan de andere kant waren er soms ook indrukwekkend gesprekken en voelde ik een soort van waardering. In al die jaren is er nooit een lelijk woord tegen me gezegd. En heel bijzonder was ook de keer dat ik twee jonge meisjes uit onze gemeente naar buiten zag komen bij De Dichte Deur, die toen nog in de Oude Visafslag zat. De maandag erop kwamen ze aan de pastorie. Ze vertelden dat ze dat weekeinde voor de eerste keer in De Dichte Deur waren geweest en dat ze het als een vingerwijzing van God hadden ervaren dat ze er mij waren tegengekomen.”
Toch wil Egas ook opmerken dat een groot deel van de jeugd juist wel veel met de Bijbel bezig is. ,,Laten we ervoor waken om alle jeugd over een kam te scheren. Veel jongeren doen het juist heel goed. Alleen moet je constateren dat een ander deel van de jeugd in twee werelden leeft. Ze hebben geen verzet tegen de kerk, komen er zelfs elke zondag. Maar een echte keuze maken, durven ze niet. Ze pendelen heen en weer en vaak zie je dat er pas een keuze gemaakt wordt als ze trouwen. Een derde groep wil echt niets meer met de kerk te maken hebben. Zij hebben zich er ook innerlijk van afgekeerd en helaas heb ik de indruk dat die groep eerder groter dan kleiner wordt. Maar nogmaals, dan hebben we het niet over ‘heel Urk’.”
Losmaken van Urk
In juni kreeg Egas een telefoontje uit Middelharnis. ,,Ik kreeg te horen dat ik samen met een andere predikant op tweetal stond. Er was meteen iets van binnen dat zei: ‘Jij gaat daarnaar toe’. In die tijd waren er ook al dingen die erop wezen dat God me losmaakte van Urk. En op mijn verjaardag zei mijn zoon: ‘Dit is uw laatste verjaardag op Urk’. Het tekstwoord uit Johannes 20 ging bijzonder voor me spreken. ‘Gelijkerwijs Mij de Vader gezonden heeft, zende Ik ook ulieden.’ Een paar dagen later kreeg ik het beroep. Ik wilde niet naar Middelharnis, bleef liever op Urk. Maar ik heb de Heere gevraagd of mijn hart omgebogen mocht worden. Want ik houd heel veel van Urk en van mijn gemeente. We hebben sterke banden aan elkaar gekregen. Afscheid nemen is dus moeilijk, maar dit is wel de weg van de Heere. Ook mijn vrouw en de rest van het gezin werden ervoor ingewonnen.”
Voor dominee Egas staan deze laatste weken voor een belangrijk deel ook in het teken van terug kijken. ,,Het is een goede en gezegende tijd geweest. We kunnen met dankbaarheid terug kijken”, concludeert hij. ,,Het Woord heeft kracht gedaan in de harten van mensen. En ik ben dankbaar dat ik hier het Woord heb mogen verkondigen. De band met de gemeente door het preken zal ik het meest missen. Ik heb de Woord verkondiging met heel veel liefde gedaan en ik heb ervaren dat het preken nooit routine wordt.”
Moderne media
Terug kijkend komen ook de zorgen boven. ,,Ik heb er verdriet over dat er gezinnen zijn die wel op zondag in de kerk zitten, maar waaraan je doordeweeks niet merkt dat ze christen zijn. Mensen gaan naar de kerk omdat ouders dat willen of omdat de omgeving dat van ze verwacht. De mensen lopen dan maar mee met de massa, terwijl ze er innerlijk eigenlijk los van staan. Ze houden er eigenlijk een wereldse levensstijl op na. In elk hart is bekering nodig en dat is het werk van de Heilige Geest. Toch moet er ook de oproep zijn om te leven naar Gods Woord.”
Een oppervlakkige levensstijl wordt volgens Egas aangewakkerd door de moderne media. ,,Door zaken als televisie, open internet en mobiele telefoons is de wereld Urk helemaal binnen gedrongen. In moderne media zitten zoveel verleidende krachten. Daar heb je geen kracht tegen. Wie zegt dat aan te kunnen overschat zichzelf. En je kan jezelf ook afvragen of je bepaalde zaken wilt zien als je God liefhebt.” Dominee Egas manifesteerde zich de afgelopen zeven jaar heel duidelijk als een predikant die er niet alleen voor zijn eigen gemeente wilde zijn, maar ook voor de rest van Urk. ,,Ik voel me ook een beetje dominee van Urk. Dat betekent dat ik niet alleen langs ga bij mensen uit mijn eigen gemeente, maar ook bij anderen die op mijn pad komen. En het doet me goed als ik zondag op weg ben naar de Pniëlkerk en ook leden van andere kerken me groeten. Samengaan van kerken zie ik niet gebeuren. De geschiedenis leert dat er dan altijd weer een groep is die niet meegaat. De gebrokenheid die er is tussen kerken is ook een gevolg van de zonde en ik denk niet dat wij mensen bij machte zijn om dat op te heffen. Maar we kunnen wel zoeken naar wat ons samenbindt, zodat we elkaar kunnen aanvaarden. Als dat lukt is dat al erg mooi.”
Dominee A.A. Egas hoopt vrijdag 6 oktober voor te gaan in een afscheidsdienst in de Eben Haëzerkerk. Aanvang 19.30 uur. Op zaterdag 7 oktober wordt er van 16.30 tot 18.30 uur een afscheidsreceptie gehouden in Zalencentrum Irene.