Marktkoopman stopt na ruim vijftig jaar
Algemeen Gerard van der Haar kwam als kleine jongen met z’n vader mee naar de Urker markt in het Tuindorp. Op een dag vroeg een politieagent hoe oud dat kereltje was, dat de kranten openvouwde waar de verse spinazie in moest. Toen was Gerard rond de twaalf jaar. Binnenkort viert hij zijn 65ste verjaardag en neemt hij na al die tijd afscheid van de markt.Na meer dan vijftig jaar op de markt gaat Gerard van der Haar uit IJsselmuiden binnenkort met pensioen. Al die tijd werkte hij bij Groenten & Fruithandel Van der Haar. Zes dagen per week van vier uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Eerst achter de kraam, de laatste jaren brengt hij bestellingen rond. Hij is een marktkoopman in hart en nieren.
Elke zaterdag was hij op Urk en leerde zo menig Urker kennen. ,,Als ik bestellingen rondbracht, kreeg ik daar een visje en bij de ander stond de soep al voor me klaar. Op de Urker markt is alles wat gemoedelijker vergeleken met andere markten. Klanten blijven graag even staan voor een praatje en je kent de mensen bij naam.” Aldus Gerard van der Haar zijn het vooral de stoofperen en zoete appeltjes die het hier goed doen.
Het Urkerland ging elke week mee terug naar IJsselmuiden. Klanten bewaarden de krant en Gerard heeft vervolgens weer z’n eigen adresjes waar de krant daarna naartoe gaat.
Met de tijd veranderde de markt. Zo verhuisde Gerard van het Tuindorp naar De Hofstee en later naar het Winkelcentrum Urkerhard. ,,De Hofstee was het gezelligst”, aldus de marktkoopman. De kraampjes werden wagens en het assortiment verbreedde. ,,Er kwamen steeds meer soorten groenten en fruit bij. Mensen wilden bijvoorbeeld ook in één keer dingen als Chinese kool.”
Gerard viert zaterdag 20 oktober zijn 65ste verjaardag en staat dus nog twee zaterdagen op Urk. Hij verheugt zich om binnenkort zijn zaterdagen met zijn vrouw door te brengen, die het elke zaterdag zonder hem moest doen. ,,Ik kon bijvoorbeeld nooit met de kinderen naar sport toe, maar nu wel met de kleinkinderen.” Wat hij het meeste gaat missen, weet hij nog niet: ‘dat moet ik afwachten’.