Jelle Post thuis na vrijspraak in drugszaak

Het is donderdagochtend iets na elven. Jelle Post (32) zit thuis op de bank. Een plek waarnaar hij negen maanden lang intens verlangde, maar alleen nog van durfde dromen.

,,Ik kan nog steeds amper geloven dat dit echt is, dat ik écht vrij ben”, zegt hij, terwijl zijn moeder opnieuw opstaat om aan de deur een boeket aan te pakken.

In juli 2020 werd Jelle in Frankrijk, bij de trein naar Engeland aangehouden. In de trailer van zijn vrachtwagen zat 430 kilo cocaïne en amfetamine. Vorige week maandag begon zijn rechtszaak in het Engelse Canterbury. Dinsdagmiddag sprak de twaalfkoppige jury na een beraad van drie kwartier het oordeel uit.

Jelle vertelt: ,,Ik zat in een klein celletje te wachten en dacht: dit is alles of niets, dit bepaalt de rest van mijn leven. Toen ik na drie kwartier alweer werd opgehaald, dacht ik: ik ben verloren. Dit is zó snel gegaan dat het alleen maar schuldig kan betekenen. Ik wist al dat gemikt werd op een celstraf van twintig jaar. Het moment dat ik in Frankrijk werd aangehouden was erg, maar dit moment, toen ik op het vonnis stond te wachten, was echt het ergste moment uit mijn leven.”

Ongelooflijk

Toen de juryvoorzitter met een zakelijk ‘Jelle Post is not guilty’ het oordeel meedeelde, kon de eigenaar van JP Trans het in eerste instantie niet geloven. Hij zakte eerst snikkend in elkaar en vroeg onderweg terug naar de cel wel vijf keer aan een begeleidster of hij het allemaal wel goed had begrepen.

Ja dus, enkele uren later stond hij buiten, samen met zijn vader, oud-wethouder Geert Post. Jelle: ,,Zonder hem was ik niet vrij gekomen. Hij heeft de afgelopen maanden zoveel werk verzet. Al het bewijs dat onze advocaat had, kwam via hem. De politiemedewerkers in Engeland en Nederland hebben niets gedaan voor mij, zijn niet eens op de juiste locatie wezen kijken. We moesten alles zelf doen.”

Jelle zegt zich vreselijk slecht behandeld te voelen. In de eerste plaats in de gevangenis, waar het eten slecht was en het leven hard en eentonig. Maar vooral in de rechtszaal: ,,De aanklager heeft echt geprobeerd om mij kapot te maken. Hij liet een foto zien van mijn vrachtwagen en zei tegen de jury dat die mooie wagen toch echt alleen met drugsgeld betaald kon zijn. Hij trapte op mijn hart.”

Keer op keer herhaalde de chauffeur in de rechtbank dat hij echt niets afwist van het verborgen deel van zijn lading. Verwijt hij zichzelf achteraf iets? Jelle: ,,Eerlijk gezegd niet. Ik was drie keer eerder voor deze klant daarheen gereden. Lossen in de nacht is zeker voor bloemen de normaalste zaak van de wereld. En het verhaal dat ik op de openbare weg loste, dat klopt gewoon niet. Ik reed de trailer achteruit het terrein van een tuincentrum op. Dat ik de vierde keer op een ander adres moest zijn, had ik nog helemaal niet in de gaten. Zover ben ik nooit gekomen. En dat ik als chauffeur niet bij het laden mocht zijn? Dat mag op heel veel plekken niet. Ook op Urk zijn er bedrijven waar je er niet bij mag zijn. En dan nog: als ze het goed verstoppen, ga je het als chauffeur niet vinden.”

Weer aan de slag

Jelle keerde woensdagmiddag terug op Urk, deed een bekkien op de zaak en hoopt binnenkort weer aan de slag te gaan: ,,Het wordt tijd dat Jurie Regnerus, onze planner, en de andere collega’s een keer vrij kunnen nemen, want ze hebben keihard gewerkt om de zaak draaiende te houden de afgelopen negen maanden. Ik ben ze erg dankbaar. Net zoals ik de vele Urkers dankbaar ben die aan me gedacht hebben. In de cel heb ik erg veel kaartjes en boekjes gehad.”

Jelle zegt Engeland nu als een gesloten boek te willen beschouwen. Met ons bedrijf hebben we nog één klant waarvoor we op Engeland rijden en die vertrouwen we volkomen. Wat mijzelf betreft, rijd ik voortaan liever achteruit naar Duitsland, dan vooruit naar Engeland.”