Uren leven tussen hoop en vrees: gezin Hoefnagel wonderbaarlijk gered uit puin ingestort Duits hotel

Mark (26) en Edi Hoefnagel-Visser (23) en hun bijna 2-jarige zoon Jamie zijn dinsdagavond in een regelrechte nachtmerrie beland. Het hotel waarin ze verbleven in het Duitse Kröv aan de rivier de Moezel stortte in en de drie Urkers zaten urenlang vast onder het puin.

Het is woensdagavond 7 augustus, Edi ligt op bed in het ziekenhuis van Wittlich, zo’n twintig kilometer bij de plek des onheils vandaan. Dreumes Jamie speelt vrolijk met zijn tante. Het besef van wat er de afgelopen uren allemaal is gebeurd, lijkt nog nauwelijks ingedaald.

Gezin Hoefnagel vertrok afgelopen maandag vanuit Limburg - waar ze een familievakantie hadden - naar de Moezelstreek, om daar met z’n drietjes vijf dagen vakantie te vieren. ,,Dinsdag beleefden we een fantastische dag met prachtig weer’’, vertelt Edi, in het dagelijks leven werkzaam als redacteur bij Het Urkerland. ,,We hadden in het hotel gegeten en daarna een wandeling gedaan. Om half tien waren we weer in het hotel en hebben Jamie op bed gelegd.’’ 

Ze verblijven de tweede en gelijk laatste nacht van hun verblijf op de eerste verdieping, in kamer 12. Het is half elf als Mark en Edi hun hoofden op de kussens neerleggen. ,,Even later werd er plots op de deur geklopt. Een medewerker van het hotel vroeg ons om de belangrijkste spullen op te pakken en naar buiten te gaan. We dachten eerst dat het een oefening was.’’

De twee trekken snel kleren aan en Edi grijpt haar zoontje Jamie vast, die al rustig ligt te slapen in een campingbedje, en snelt naar de gang. ,,Ik zag oudere mensen uit de deuren van andere kamers komen. Toen ik bijna aan het eind van de gang was, stortte met een grote klap alles om me heen in binnen een halve seconde. Ik dacht: dit kan mijn einde niet zijn. Tegelijk wachtte ik op de volgende klap, maar die kwam niet.’’

Edi ligt met Jamie in haar armen onder het puin. Hun redding is een deur boven hen, die brokstukken weert: er rust een hele tweede verdieping op hen. ,,We durfden ons niet te verroeren, Jamie viel al snel in slaap. Na een minuut of tien kwam ik erachter dat er een Duitse oudere vrouw met een hondje tegen ons aanlag.’’

Het artikel gaat verder na onderstaande foto.

‘Toen wist ik: Mark leeft nog’

Het is een en al stof onder het puin, Edi krijgt het al snel benauwd. Plots hoort ze haar man Mark roepen. ,,Ik was blij om zijn stem te horen, ik wist toen: hij leeft nog.’’ Edi heeft haar telefoon bij zich en belt haar ouders en schoonouders met het verzoek om de gemeente te vragen om voor hen te bidden. De ouders van Mark, Auke en Ellen Hoefnagel-van Otterloo, vertrekken gelijk vanuit Tollebeek en de ouders van Edi, Meindert en Dea Visser-Kroon, vanuit Limburg.

Edi alarmeert ook de hulpdiensten, maar na een paar uur krijgen ze pas iets mee van de reddingswerkers. ,,Er waren wel 250 hulpverleners ter plekke. Het was zo’n vreselijk lastige klus, ze wisten niet waar ze moesten beginnen.’’ Tijdens het wachten heeft Edi af en toe gesprekken met de vrouw die bij haar ligt. ,,Dat was zo’n zegen voor me, om de tijd door te komen.’’

Doodsangst en kalmte

Edi heeft constant contact met Mark, hij ligt dubbelgevouwen klem, is in paniek en heeft het geestelijk heel zwaar. ,,’Ik houd dit niet vol’ was zijn reactie middernacht. Ik moedigde hem aan en vertelde hem elk half uur de tijd. Hij heeft de dood in de ogen gekeken. Je weet ook niet hoelang je moet wachten. Ik heb wel heel veel kalmte ervaren, gelijk vanaf het begin.’’

Edi is bang dat Jamie te snel onderkoeld raakt door zijn natte slaapzak - veroorzaakt door een waterstroom. Dit valt gelukkig mee. In de morgenuren wordt door de reddingswerkers een tunnel gecreëerd waardoor Edi, Jamie en de Duitse vrouw naar buiten kunnen. ,,Ik riep nog naar de reddingwerkers om eerst Mark te redden, maar dat gebeurde niet.’’

Eenmaal buiten is het voor Edi overweldigend hoeveel mensen er op de been zijn. Het beeld dat Jamie in zijn slaapzak en zij uit het ingestorte gebouw worden getild, is veelvuldig gedeeld in de media.

Het artikel gaat verder na onderstaande foto.

Bidden voor herstel

Terwijl Edi woensdagmorgen in het ziekenhuis ligt, weet ze nog niets over Mark. Drie artsen hebben hem via een tunnel weten te bereiken in het puin en dienen hem zuurstof toe voor stabilisatie. Drie uur later - na in totaal twaalf uur vastgezeten te hebben - wordt ook hij bevrijd en naar het ziekenhuis in Trier vervoerd. ,,Ik heb drie uur gedacht dat hij dood was, ik was zo blij toen ik weer een foto van hem te zien kreeg. In het ziekenhuis is geconstateerd dat hij zijn linkerarm heeft gebroken, een beschadiging heeft aan zijn slokdarm en zijn nieren worden de komende dagen gedialyseerd. Al zijn spieren zijn vergiftigd door het zuurstofgebrek en hebben dus schade. Mark heeft nog geen gevoel in zijn voeten. We bidden dat dit terug mag komen.’’ Edi en Jamie hebben vrijwel geen verwondingen.

Later hoort Edi pas dat kamer 12 helemaal is ingestort. ,,Als wij drie seconden later uit onze kamer waren gekomen, waren we er alle drie niet meer geweest.’’ Vandaag (donderdag) hopen Edi en Jamie hun man en vader in levende lijve te zien, in grote dankbaarheid. ,,We hebben de kracht van gebed heel erg ervaren.’’