Tony Regnerus van SBS 6-serie Urk!: ‘Ik heb altijd gevochten om erbij te horen’

Tony Regnerus (54) werd bekend in heel Nederland door gewoon Tony Regnerus te zijn. Samen met zijn vrouw Dirkje behoort hij tot de cast van de SBS 6-soap Urk!

Een echte wandelaar is Tony niet. Zeker niet sinds er een ijzeren pen scheef in zijn knie zit, omdat hij na een knieoperatie het advies om twintig weken te revalideren niet zo nauw nam en van een trap kukelde. Maar het plan is deze woensdagavond om toch een rondje over de haven te lopen. We besluiten wel om eerst even de regen af te wachten, in de mancave aan de Irenestraat. 

Tony legt meteen maar een inzicht neer dat in de loop van de avond in diverse vormen terug zal keren: ,,Als je op Urk geboren wordt en veertig jaar van Urk af gaat, dan blijf je een Urker. Maar als je twee kilometer buiten Urk geboren wordt, veertig jaar op Urk woont en vloeiend Urkers praat, dan blijf je toch altijd een vreemde.”

,,Ja, zo voelt het echt”, zegt hij als de verslaggever hem met enig ongeloof aankijkt. ,,Ik heb altijd gevochten om erbij te horen. En nog. Een jongen van een jaar of twintig zei onlangs, zo tussen neus en lippen door: ‘Maar jij bent geen Urker’. Dus ik zeg: ‘Dat kan zo zijn, maar ik woon al wel twintig jaar langer op Urk dan jij.’ Ik voel me wél een Urker, al ben ik geen doorsnee Urker.”

Jeugdjaren in Canada

Zijn wieg stond aan de Westermeerweg. In één van de arbeiderswoningen bij de Schaapskooi. Al snel verhuisden ze naar de Curaçaostraat. Tony’s ouders hadden elkaar leren kennen in Canada. Zijn moeder was daar geboren en zijn vader kwam er met zijn ouders naartoe. Ze verkasten voor Tony’s geboorte naar Nederland, maar verhuisden toch weer terug toen Tony vijf was.

,,Ik had inmiddels Urkers leren praten, maar in Canada leerde ik er net zo snel Engels bij. We woonden in Smithers, een plekje aan de westkant van het land, zo’n 1100 kilometer boven Vancouver. Ik heb er een prachtige jeugd gehad. We waren altijd buiten, speelden baseball en ijshockey, ‘s winters reden we op de sneeuwscooter. Maar mijn ouders waren rusteloos. Ze besloten rond 1980 toch weer terug naar Nederland te gaan. Er ging iets niet goed met de sociale voorzieningen ofzo, we gingen halsoverkop terug. We kwamen eerst in Lelystad te wonen en daarna in Emmeloord.”

Emmeloorder op vlechtklompen

Op LTS De Schakel trok hij bijna automatisch naar de Urkers toe. Hij vond een vriendengroep en kocht meteen een paar vlechtklompen. De Urkers keken eerst vreemd op van die Emmeloorder met zijn ongebruikelijk naam. Maar hij was sociaal en kon de gekste stunten uithalen. En, niet onbelangrijk: hij sprak gewoon Urkers. Tony hoorde erbij. Hij was 16 jaar oud toen hij op de soos in De Poort Dirkje de Vries leerde kennen. Ze kregen verkering bij het vuurtje op het dammetje.

Dat Weekblad Privé ooit nog eens uitgebreid zou ingaan op hun verkeringstijd, dat hadden ze destijds natuurlijk niet kunnen bedenken. Maar het klopt toch echt. Enkele weken terug stond er een diepgravend interview in, met op de cover de kop ‘Van DIT huwelijk sprak HEEL URK schande’. ,,Tja, zo doet Privé dat”, stelt Tony droog vast. Maar zoals zo vaak zit achter de schreeuwende kop wél een kern van waarheid. Want toen de ouders van Dirkje lucht kregen van de relatie, stuurden ze haar een tijd naar Engeland, in de hoop dat de prille liefde zou verwelken. ,,Ze waren Oud Gereformeerd en later bij de Bossenkerk. Wij waren thuis Nederlands Gereformeerd. Ze zagen het echt niet zitten.”

Tony reisde Dirkje achterna, waarop haar moeder daar weer achteraan vloog. De verkering bleef aan en Tony ging zelfs drie jaar lang braaf mee naar de kerk: ,,Meteen nadat we getrouwd zijn, ben ik daarmee opgehouden. Ik had haar. Zo simpel is het. En ik voelde me totaal niet thuis in die kerk. Nog steeds ben ik niet kerkelijk. Soms ga ik met Dirkje mee naar de Morgenster, maar ik kan gewoon de discipline niet opbrengen om elke zondag te gaan. En ik kan er beslist niet tegen als mensen aan me trekken. Toch heb ik me wel altijd aangepast, de auto wassen op zondag zou ik nooit doen. En ondanks dat ik geen kerkganger ben, gelovig ben ik wel degelijk. Ik luister preken als ik onderweg ben met de bus en ik ben dankbaar voor de zegeningen die we hebben ontvangen. Het is alleen zo dat ik afhaak als ik het woord ‘moeten’ hoor”. Je kan me alles vragen, maar zeg niet dat ik iets moet.”

De regen miezert nog wat. De donkere lucht biedt nog geen garantie op wandelweer en we zitten eigenlijk wel goed in de mancave.

,,Moet je koffie?”, vraagt hij. Om meteen daarna richting de halfgeopende achterdeur te roepen: ,,Effen een bekkien Derre!... Asjeblieft.”

,,Ik kan alles horen hè”, klinkt het na een paar seconden stilte vanuit de woning. ,,Je moet niet zo hard praten.”

,,Ik heb geen geheimen schat.”

,,Ook een plakje cake erbij?”

Ze trouwden jong. Dirkje was zwanger van hun oudste dochter. Geen huwelijksdag om zwijmelend op terug te kijken, met een geleende trouwjurk en een plastic bos bloemen op tafel. Ze kregen vijf kinderen en hebben inmiddels zeven kleinkinderen en een bonuskleinkind. Hun oudste kleinkind overleed helaas kort na de geboorte.

Uitsmijter bij De Dichte Deur

In de eerste aflevering van het nieuwste seizoen van de serie was Tony er open over: het gezinsleven ging met ups en downs en dat kwam vooral omdat ze de financiën niet op orde kregen: ,,We kregen het gewoon niet voor elkaar. We deden een stap vooruit en dan weer twee achteruit. Twee stappen vooruit en dan weer drie naar achteren. We zijn eruit gekomen door keihard te werken. Ik heb altijd in de vis gestaan, stond ook in de afslag en in het weekend was ik nog uitsmijter bij De Dichte Deur. Die extra centen hadden we gewoon nodig. Maar dan kwam het ook nog voor dat ik voor een baas werkte die tien weken achterliep met loon betalen en intussen in een Bentley reed. Terwijl ik maar dacht: het zal heus wel goedkomen. Ook niet slim natuurlijk.” 

Het gezin klopte in die tijd ook aan bij de stichting Hulp & Steun. Tony: ,,Die hebben ons er echt doorheen gesleept. Sterker nog: onze financiën worden daar nog steeds geregeld. Ook al zitten we allang niet meer in de schulden en hebben we na een eigen huis op de Geer nu een nieuwbouwwoning in de Oranjewijk kunnen kopen. En voor de duidelijkheid: dat huis hebben we voor de tv-serie al gekocht hè.” 

Tony vocht om overeind te blijven. Intussen streed hij ook tegen zijn eigen lijf. Op een gegeven moment woog hij 165 kilo. Op Facebook mocht iedereen steeds meegenieten van zijn hoogte- en dieptepunten. Op Urk kwam hij zo bekend te staan als iemand die altijd zei wat hij dacht. Ook weer strijden vaak. ,,En ik denk dat juist die berichten op Facebook ervoor zorgden dat ik benaderd werd voor de serie Urk! Ik deed mee en uiteindelijk wilde Dirkje ook wel gefilmd worden. Inmiddels zijn we bij seizoen 11 aanbeland en is ook al duidelijk dat er een seizoen 12 komt.”

Urk is kritisch op Urk!

De kritiek was niet mals. Urk! maakt Urk te schande. Urk! geeft een totaal vertekend beeld van het echte Urk. Tony gaat er eens even goed voor zitten. Kom maar op. Vechten! ,,De serie laat het leven zien van een groep afwijkende Urkers, niet van hele normale Urkers. Ik denk dat Dirkje en ik in de serie als doorsneepersonen worden neergezet. We komen in beeld als we potten neerzetten op de achterstraat, een schutting verven of een weekendje weg zijn. We doen niet anders dan we normaal zouden doen. Alleen doen we het nu voor een camera. Waarbij je aan de ene kant moet doen alsof die camera er niet is en aan de andere kant wel beseft dat je een soort acteur bent. Soms stellen ze ons iets voor, waarvan ik denk: dat zou ik normaal gesproken ook niet doen. Dan doen we het dus ook niet voor de camera. We doen geen kunstjes. We hebben weleens gevraagd waarom mensen zo graag naar ons kijken. ‘Omdat jullie normaal zijn en herkenbaar’, is dan het antwoord. Het klopt: we zijn een gewoon, kibbelend stel.” 

Tony is nog niet klaar: ,,Het beeld van Urk op tv was altijd: kerk, visserij en koor. Of fraude en drugs, maar dat is weer een heel ander verhaal. Ik denk dat wij laten zien dat een groot deel van Urk inmiddels niet meer zo traditioneel is en op een andere manier leeft. Het is niet meer zo dat je op Urk op zondag niet op de fiets of in een auto mag rijden. Je wordt nu gewoon omver gereden als je een stap de weg op doet en ook bij de zware kerken staat het zwart van de auto’s.”

Hij komt op stoom: ,,Urkers met kritiek hebben vaak ook geen idee wat wij betekenen voor de economie. De horeca zit stampvol in de zomer. Kijkers appen mij ook gewoon: ‘Tony, waar kan ik een lekker visje eten op Urk?’ En ook Urker winkels profiteren volop. Als Dirkje en ik een rondje over de haven doen op een mooie dag, dan worden we tien keer aangehouden door mensen die even met ons op de foto willen. Mensen vragen ook vaak: wat moet ik gaan bekijken op Urk? ‘Niets bijzonders’, zeg ik dan: ‘Gewoon rondlopen en genieten, dan zie je vanzelf hoe prachtig het hier is.’ Dat bedoel ik dus: we laten zien hoe mooi Urk is. Zulke aandacht hebben we toch veel liever dan berichten over drugs?”

Nu is Tony echt op stoom: ,,Kijk, kritiek kan ik ergens nog plaatsen. Ik stoor me er ook aan dat andere acteurs nog weleens een knoop geven of vieze praat verkondigen. Maar wat ik echt erg vind, dat is de jaloezie. Ons huis, daar hebben we keihard voor gewerkt en dan wordt er gedaan alsof het je allemaal is komen aanwaaien. Zo van: jij hebt makkelijk praten als het over geld gaat, waarop ik dan vraag of ze niet snappen dat ik gewoon zestig uur per week werk. Van dinsdag tot zaterdag, zeven uur de weg op en, als ik geluk heb, om zeven uur weer thuis. Werk dat ik trouwens fantastisch vind. Ik bezorg voor De Jong vis bij met name wokrestaurants, van Vlissingen tot Luik. Ik heb een contract voor 45 uur in de week maar het zit er gewoon bij me in dat ik daar het liefst nog ruim overheen ga. Daar ben ik aan gewend geraakt: hard werken. Vechten voor een goed inkomen.”

Kaasplankje en een bos bloemen

Maar ja, Tony ontkent ook zeker niet dat de serie hem en Dirkje een mooie extra inkomstenbron bezorgt. Zeker toen de serie na de eerste seizoenen een hoge vlucht nam en nu tussen de één en anderhalf miljoen kijkers per aflevering trekt. Bedragen noemen? Nee, dat gaat hij natuurlijk niet doen. Stel je voor zeg! Maar dat het meer is dan een aardigheidje, veel meer dan een aardigheidje, dat wil hij wel bevestigen. En dat nog los van alle kosten die door SBS 6 vergoed worden. Ze hebben een VOF opgericht om alles in goede banen te leiden.

,,Het is langzaam zo gegroeid. In seizoen 1 dachten we dat het een documentaire was, in seizoen 2 werd het al serieuzer en gingen al mijn snipperdagen eraan op. In ruil daarvoor kregen we bij wijze van spreken een kaasplankje en een bos bloemen. In seizoen 3 werden er contracten opgesteld. Toen werd duidelijk dat de serie écht een succes werd. Dat is sindsdien alleen maar verder gegroeid, met kijkcijfers van anderhalf miljoen per aflevering.”

Het extra inkomen is natuurlijk mooi meegenomen: ,,Zeker omdat we ook de andere kant gekend hebben. Nu kunnen we dingen doen waar we altijd van gedroomd hebben. Deze zomer gaan we met het gezin naar Spanje en kunnen we zeggen: maak je nergens zorgen om, alles wordt betaald. Ja, dat betekent echt wel iets voor ons. Tegelijk is geld ook niet de enige motivatie. We worden ook gevraagd voor tv-spelletjes en daar bedanken we voor als het niet bij ons past. Alleen aan Marble Mania hebben we meegedaan. Daarmee hebben we een mooi bedrag binnengehaald voor de SOAD, terwijl Greetje meedeed voor Coördinatie Platform Vermissingen en Teun (Föhn, red.) voor Stichting Alzheimer Nederland.”

‘Facebook is verschrikkelijk’

En dat allemaal door gewoon Tony Regnerus te zijn en op Facebook ongefilterd te schrijven wat je denkt. Al geeft hij toe inmiddels een haat-liefdeverhouding met sociale media te hebben: ,,Facebook is verschrikkelijk. Het is mijn eigen dommigheid dat ik er nog op zit, Ik ben eraan verslaafd. Als ik in staat was ermee te kappen, dan was ik een gelukkig mens. Maar ik moet en zal nu eenmaal alles lezen wat er over mij gezegd wordt. En als ik dan duizend berichten lees van mensen die ons en de serie fantastisch vinden, maar er zit er eentje tussen die me een klootzak noemt, dan moet ik daar op reageren. Tja, waarom moet ik zó dom zijn? Vooral in het begin dook ik er echt op als mensen negatief deden. Tegenwoordig laat ik het sneller los. Maar toch. Er was een vrouw die mijn kleinkinderen beledigde. Ik stond toen echt op het punt om langs te gaan. Want ik had helemaal uitgezocht waar ze woonde. Totdat ik via Facebook een bericht kreeg van haar dochter, die vertelde dat haar moeder een eenzaam mens was en met iedereen ruzie had. Toen kon ik het loslaten. Dirkje staat er veel nuchterder in, die zegt: wat je aandacht geeft groeit, dus negeer dat soort berichten.”

Mancave vol fans

Dirkje trapt trouwens ook nog weleens op de rem als Tony wat al te sociaal wordt met volgers van de serie: ,,Dan komt ze op zondag thuis uit de kerk en zit de mancave hier vol met mensen die even langskwamen. Dat was een beetje te gek. Maar een andere keer kan het voorkomen dat we samen gezellig even met wat mensen zitten. Ze komen vaak toch speciaal deze kant op voor ons hè. Zolang mensen normaal en aardig doen, vind ik het eigenlijk best leuk.”

,,Onderweg ben ik de aandacht ook helemaal gewend. Volgers van de serie herkennen de bus van De Jong, dus het komt elke dag wel voor dat iemand me inhaalt, even kijkt en een duim opsteekt of een foto maakt. Andere chauffeurs van De Jong hebben dat trouwens ook. Zal ik je zeggen hoe gek het inmiddels is? Op vakantie in Spanje gingen we eten bij Casa Hazes, het restaurant van Rachel Hazes. Veel bezoekers willen natuurlijk met haar op de foto, maar Rachel wilde met óns op de foto!”

Lange tijd was telkens de vraag: zou SBS 6 nog een extra seizoen willen? Inmiddels is het de vraag waar dit avontuur eindigt. Tony: ,,Ik weet het eerlijk gezegd niet. Elke keer zijn er weer nieuwe ontwikkelingen. We beginnen inmiddels aardig op Goede Tijden, Slechte Tijden te lijken.”