Na een bijzonder telefoontje werd duidelijk dat de weg van ds. Van de Kieft naar Krimpen leidt

Ds. D.E. van de Kieft, predikant van de Menorahkerk, heeft het beroep van de Gereformeerde Gemeente in Nederland te Krimpen aan den IJssel aangenomen. Dat gebeurde nadat de predikant op een bijzonder moment gebeld werd.

De predikant kwam in 2018 vanuit Barneveld met zijn gezin naar Urk. Het is zijn eerste gemeente. Voor de Menorahkerk was dat destijds een grote verrassing, aangezien de gemeente vanaf de start in 1979 vacant was geweest. Voor Krimpen geldt nu een soortgelijke situatie. Deze kerk kwam in 1988 voort uit de Oude Gereformeerde Gemeenten in Nederland en had ook nooit een eigen predikant. Het is met rond de 260 leden een kleinere gemeente uit de middenmoot in dit kerkgenootschap. Urk heeft zo’n 470 leden.

Dominee Van de Kieft kreeg met grote regelmaat beroepen. Alleen al dit jaar ontving de predikant nog acht andere beroepen, naast het nu aangenomen beroep. In het kerkgenootschap is van oudsher een groot aantal gemeenten vacant. Op dit moment zijn er acht predikanten en vijftig gemeenten.

,,Omdat ik met grote regelmaat beroepen kreeg, zei ik er meestal weinig over, om mensen niet ongerust te maken. Nu het echt is, heb ik afgelopen zondag besloten om er voor de dienst toch een en ander over te vertellen. Met name over de manier waarop ik dit beroep heb kunnen of moeten aannemen.”

De predikant vertelde hoe hij enkele weken geleden in de nacht wakker lag: ,,Dat gebeurt vaker. En al naar gelang wat de overhand heeft, lig ik dan te mediteren of te piekeren. Dit keer werden mijn gedachten geleid naar de gemeente van Krimpen. Ik zag de nood voor me, de zielen en de zorgen. Ik werd aan die gemeente verbonden, maar ik kon er niets mee. Toch droeg ik het wel mee. De volgende ochtend om tien uur werd ik gebeld door de scriba van Krimpen. Ze hadden de avond ervoor vergaderd en een beroep op mij uitgebracht. Ik wist niets van die vergadering en was in de periode ervoor ook niet in die gemeente geweest. Zo zie je de wijsheid van de Heere. Want als ik er wel van had geweten, dan was het meteen de vraag geweest of de werkzaamheden uit mezelf kwamen of dat ze van de Heere waren.”

Na het telefoongesprek deelde de predikant zijn ervaringen met zijn echtgenote: ,,Tegelijk vroeg ik aan de Heere of Hij het wilde bevestigen. De volgende zondag heb ik met zoveel ruimte in de eigen gemeente mogen preken, dat ik die nacht weer wakker lag. Het klopte niet. Ik kon niet aannemen en ik kon niet bedanken. Enkele dagen heb ik bij de Heere gebedeld om duidelijkheid. De bevestiging kwam uiteindelijk met de woorden uit Numeri 9 vers 23, waar staat ‘Naar den mond des HEEREN legerden zij zich, en naar den mond des HEEREN verreisden zij’. In 2017, toen ik nog student was, heb ik uit deze tekst gevoeld dat ik mij op Urk mocht legeren. Nu kwam uit dezelfde tekst de overtuiging dat het goed is te vertrekken. We willen weg omdat het de weg van de Heere is.”

Wanneer de overstap precies plaats zal vinden, is nog niet bekend. ,,Deze week hopen we naar Krimpen te gaan om daarover te overleggen. Zoon Gerhard blijft op Urk. Hij heeft hier verkering en hoopt in september te trouwen. Alleen dochter Joanne gaat mee naar Krimpen. Zij zit nu in de vijfde.”

De predikant benadrukt dat ondanks het aangenomen beroep de liefde voor Urk blijft. ,,De Heere heeft de gemeente van mijn schouders genomen, maar het gevoel van verbondenheid blijft. We hebben hier zo’n goede tijd gehad.”