Sportcolumn: Happy birthday

Maart. De maand waarin mijn agenda eruitziet alsof iemand er een pak hagelslag over heen heeft gegooid: overal stipjes, afspraken en uitroeptekens. Gezellig hoor, al die verjaardagen, jubilea en sportmomenten. Maar ergens tussen de vrije worpen, cornerballen en servicebeurten door probeer ik ook nog een beetje jarig te zijn. Want ja, die ene dag in het jaar dat het officieel om mij draait, valt natuurlijk precies midden in deze sportieve chaos. Alsof mijn agenda dacht: ‘Weet je wat leuk is? Twee basketbalwedstrijden, een voetbalwedstrijd én een tennispotje. Oh, en laten we daar ook nog even een verjaardag tussendoor proppen.’ Manlief ziet het gelukkig simpel: ,,We gaan gewoon uit eten.” Klinkt heerlijk! Totdat je bedenkt dat ‘gewoon’ in mijn geval betekent dat we ergens tussen een warming-up en een cooling-down een hoofdgerecht naar binnen moeten schuiven. Romantisch dineren met een sporttas naast je stoel en een oog op de klok: ,,Schat, nog één hap en dan moet ik echt door.” En dan mijn moeder. Zij wil natuurlijk weten wanneer ik mijn ‘verjaardagsbekkien’ doe? Begrijpelijk. Maar probeer maar eens een datum te prikken wanneer de helft van je weekenden gevuld is met wedstrijden en de andere helft met herstelmomenten (lees: de sporttassen leeghalen en uitwassen en ondertussen de boodschappen binnen halen).