Willem: Bezopen

De laatste dan. En dan eerst maar eens vakantie. We zullen naar een snikhete Costa Brava. Voor het eerst in ons hele leven met z’n tweetjes! Alleen de Vrouwe en ik. Appartementje op loopafstand van het strand, ‘s avonds flaneren over boulevards, waar opdringerige artiesten de gelegenheid vastleggen met een henna-tattoo op de bovenarm van Jannie. Overdag wat dommelen in een strandstoel onder een gehuurde parasol. Koeltasje mee en dan maar goed nathouden tegen de warmte. Dat dus. Kijk, daar in Spanje mag dat gewoon. Hier op Urk gaat dat anders. Daar geldt een algeheel verbod voor alcohol op de stranden. Breedgeschouderde handhavers controleren meedogenloos. ‘Sjonge, moet dat nou weer zo?’, denk ik dan. En dus ben ik wat dieper in de verhalen gedoken.

Na een kleine oproep worden er diverse episodes over hoge temperaturen en daarom ook hoge inname met me gedeeld. Dat start met een brief die is geschreven door de organisatoren van het BKU-toernooi. Wanneer er al uren geen bal meer geslagen wordt, zijn de supporters van de deelnemende bedrijven nog altijd druk aan het consumeren. Als eindelijk de laatste dan om drie uur ‘s nachts huiswaarts slingert, blijft er een gigantische zooi aan glas en blik achter. Of de organisatie die dan nog wel even op wil ruimen voordat het licht wordt. En ‘s avonds een man, ‘s ochtends een man? Daar heeft deze generatie niet echt meer iets mee. Bezopen, toch? Ik lees andere verhalen. Over waterscooters en speedboten met beschonken jeugd die slechts één snelh..